Tour por Israel (7). Mar de Galilea

O Lago Kinneret é a maior masa de auga dóce de Israel. É comúnmente coñecido – cando menos polo viaxeiro – como Mar de Galilea. Auténtico emblema israelí e espazo típicamente vacacional para os residentes no país, conta cunha dimensión de aproximadamente 165 Km, e unha lonxitude duns 21 km, cuns 13 de anchura e unha profundidade máxima – no lado noroeste- de aproximadamente 45 metros.

Cun clima francamente cálido no verán e moi agradable no outono-inverno, a mestura entre sol e auga redunda na fertilidade do chan, no que se producen variedades típicamente tropicais como o plátano ou o dátil. A biodiversidade do territorio é algo salientábel.

O Lago está situado a 260 metros por baixo do nivel do mar, e as praias que se sitúan nas súas beiras son rochosas.

Con Tiberias como gran referencia urbana, é un territorio no que abundan as referencias relixiosas, xa sexan xudías ou cristiás.

Con abundancia de augas termais, ademáis dos máis coñecidos – algúns dos cales iremos vendo nos seguintes capítulos do tour- , unha serie de referentes merecen que se chame a atención sobre eles. Así:

– “Yigal Alon”: trátase dun museo – o “Museo da barca de Xesús” – ubicado no Kibbutz Ginosar. A barca foi descuberta no ano 1986, no momento no que unha gran seca no país tivo como consecuencia que o nivel da auga no Lago Kinneret caese dun xeito terríbel. Cunha antigüidade de aproximadamente dous milenios, a embarcación conha cunha lonxitude de 8,2 metros sendo de 2,3 o seu ancho. A barca está situada nunha sala a parte e con base nas probas de radiocarburo, foi construida entre o ano 40 a.e.c. e o 50 e.C. O estilo construtivo remite ao tipo de embarcación mencionada tanto nos textos bíblicos como nos de autores romanos.

O museo conta, claro, con outras salas, cuxo eixo temático é tanto a creación cultural como a natureza desta zona de Israel.

– Outro interesante punto de referencia tamén está situado nun Kibbutz. Este non é outro que o mítico Degania – o primeiro de todos -. Falamos de “Gordon House”, Museo fundado no ano 1935, sendo un dos principais museos da natureza no país. Os obxectos que alí se mostran abranguen un arco histórico que vai desde a prehistoria até ven entrado o Século XX. Un espazo específico está dedicado a AD Gordon, pioneiro e ideólogo do movemento sionista e persoa de referencia para as persoas que se emigraban a Israel antes de constituirse como Estado.

– Naharayim. A uns 10 km del Kinneret en dirección Sur, nas proximidades do Xordán e o Yarmuk, Naharayim é un lugar ideal para disfrutar da natureza, camiñando por un sendeiro que vai percorrendo as presas do río Yarmuk, así como as súas cascadas, podendo desde aquí accederse á xordana “Illa da Paz”, a illa fluvial que no Tratado de paz asinado por Xordania e Israel no ano 1994 as autoridades de ambos os Estados concordaron en utilizar para promover (a través do turismo) a paz.

Este foi o emprazamento da primeira instalación de enerxía hidroléctrica con anterioridade á independencia de Israel.

– O Parque Nacional de Korazim. Con vistas ao Mar de Galilea, aquí albérganse os restos da antiga cidade (xudía) de Korazim. Nunha sinagoga datada no século IV e.c. foi atopado polos arqueólogos no ano 1926 o chamado “Asento de Moisés”, un trono de basalto cunha inscrición en arameo en honra de Yudan.

O parque arqueolóxico sitúase nun lugar tamén mencionado nos evanxelios, concretamente en Mateo 11:21.

A que vimos de facer é unha breve reseña do que pode verse nas terras do Mar de Galilea e a súa contorna. Nos capítulos seguintes ainda seguiremos por terras galileas, en lugares concretos que merecen na nosa opinión un capítulo específico. Espérannos marabillosos lugares cheos de encanto e historia.

Foto: Pixabay.

Anuncios
Publicado en shalom, viaxes | Etiquetado , , , | Deja un comentario

Tour por Israel (7). Mar de Galilea

O Lago Kinneret é a maior masa de auga dóce de Israel. É comúnmente coñecido – cando menos polo viaxeiro – como Mar de Galilea. Auténtico emblema israelí e espazo típicamente vacacional para os residentes no país, conta cunha dimensión de aproximadamente 165 Km, e unha lonxitude duns 21 km, cuns 13 de anchura e unha profundidade máxima – no lado noroeste- de aproximadamente 45 metros.

Cun clima francamente cálido no verán e moi agradable no outono-inverno, a mestura entre sol e auga redunda na fertilidade do chan, no que se producen variedades típicamente tropicais como o plátano ou o dátil. A biodiversidade do territorio é algo salientábel.

O Lago está situado a 260 metros por baixo do nivel do mar, e as praias que se sitúan nas súas beiras son rochosas.

Con Tiberias como gran referencia urbana, é un territorio no que abundan as referencias relixiosas, xa sexan xudías ou cristiás.

Con abundancia de augas termais, ademáis dos máis coñecidos – algúns dos cales iremos vendo nos seguintes capítulos do tour- , unha serie de referentes merecen que se chame a atención sobre eles. Así:

– “Yigal Alon”: trátase dun museo – o “Museo da barca de Xesús” – ubicado no Kibbutz Ginosar. A barca foi descuberta no ano 1986, no momento no que unha gran seca no país tivo como consecuencia que o nivel da auga no Lago Kinneret caese dun xeito terríbel. Cunha antigüidade de aproximadamente dous milenios, a embarcación conha cunha lonxitude de 8,2 metros sendo de 2,3 o seu ancho. A barca está situada nunha sala a parte e con base nas probas de radiocarburo, foi construida entre o ano 40 a.e.c. e o 50 e.C. O estilo construtivo remite ao tipo de embarcación mencionada tanto nos textos bíblicos como nos de autores romanos.

O museo conta, claro, con outras salas, cuxo eixo temático é tanto a creación cultural como a natureza desta zona de Israel.

– Outro interesante punto de referencia tamén está situado nun Kibbutz. Este non é outro que o mítico Degania – o primeiro de todos -. Falamos de “Gordon House”, Museo fundado no ano 1935, sendo un dos principais museos da natureza no país. Os obxectos que alí se mostran abranguen un arco histórico que vai desde a prehistoria até ven entrado o Século XX. Un espazo específico está dedicado a AD Gordon, pioneiro e ideólogo do movemento sionista e persoa de referencia para as persoas que se emigraban a Israel antes de constituirse como Estado.

– Naharayim. A uns 10 km del Kinneret en dirección Sur, nas proximidades do Xordán e o Yarmuk, Naharayim é un lugar ideal para disfrutar da natureza, camiñando por un sendeiro que vai percorrendo as presas do río Yarmuk, así como as súas cascadas, podendo desde aquí accederse á xordana “Illa da Paz”, a illa fluvial que no Tratado de paz asinado por Xordania e Israel no ano 1994 as autoridades de ambos os Estados concordaron en utilizar para promover (a través do turismo) a paz.

Este foi o emprazamento da primeira instalación de enerxía hidroléctrica con anterioridade á independencia de Israel.

– O Parque Nacional de Korazim. Con vistas ao Mar de Galilea, aquí albérganse os restos da antiga cidade (xudía) de Korazim. Nunha sinagoga datada no século IV e.c. foi atopado polos arqueólogos no ano 1926 o chamado “Asento de Moisés”, un trono de basalto cunha inscrición en arameo en honra de Yudan.

O parque arqueolóxico sitúase nun lugar tamén mencionado nos evanxelios, concretamente en Mateo 11:21.

A que vimos de facer é unha breve reseña do que pode verse nas terras do Mar de Galilea e a súa contorna. Nos capítulos seguintes ainda seguiremos por terras galileas, en lugares concretos que merecen na nosa opinión un capítulo específico. Espérannos marabillosos lugares cheos de encanto e historia.

Foto: Pixabay.

Publicado en shalom, viaxes | Etiquetado , , , | Deja un comentario

Lauren Bacall (1924-2014)

Había unha vez unha rapaciña, filla de dous xudeus inmigrados a América desde a vella Polonia e desde Rumanía. Chamábase Betty Jane Perske e o seu pai abandonouna vagando por outras costas. Betty morreu onte aos 89 anos en New York. Unha fermosa casa, viúva dun home de éxito, un cadro de Eva Fisher (a pintora xudíacroata actualmente protagonista dunha mostra na Gam de Roma), que lle regalara ao esposo, pendurado da parede. Betty non se recoñecera máis no apelido do pai, e decidiu entón tomar prestado o da nai, Bacal. Quería ser bailarina, pero con tales ollos, recrutárona como fotomodelo. Así Betty Jane Perske converteuse en Lauren Bacall, unha das estrelas máis brillantes de Hollywood, enamorada nada menos que doutra supernova: Humphrey Bogart. En “Cómo casarse cun millonario” buscaba atrapar un ricachón con fascinación e estratexia buscando conter á tontiña compañeira de piso Marilyn Monroe. En “O Grande soño” investigaba con Boogie, ainda descoñecedora de actuar a carón do gran amor da súa vida. Fascinación, talento, amor, teñen sido os ingredientes dunha das últimas participantes no perigoso e glamouroso xogo do gran Hollywood. E si Bacall parecía ter barrido o seu pasado de Perske, unha parentela especial trouxo á luz as súa orixes; un primo de primeiro grado de excepción: Shimon Peres. Steve North recorda en “Jpost” os intentos que se produciron para ter da actriz algunha información xugosa no seu momento en relación co entón primeiro Ministro Peres. A pesar das queixas do seu axente e os compromisos da diva, Lauren limitouse a aclarar o seu orgullo en relación co primo, que só coñeceu mellor algún ano despois do 1984, cando Peres a invitou oficialmente a Israel. De Polonia a Hollywood pasando por Xerusalém, a familia Perske marcou a historia. E os ollos da nosa Betty non se olvidarán tan facilmente.

RS.

Publicado o 13-8-2014 na web de MOKED (portal do xudaismo italiano). Traducido por Administrador, pode verse o orixinal aquí:

http://moked.it/blog/2014/08/13/lauren-bacall-1924-2014/

Foto: Pixabay

Publicado en Italia, política, shalom | Etiquetado , , , , | Deja un comentario

J-Street: ¿qué facer?

Participei na reunión anual de J-Street celebrada en Washington só algúns días despois das eleccións do 17 de marzo, intervindo en nome de Jcall nunha sesión dedicada á irrupción dun “novo” antisemitismo e ao futuro dos xudeus en Europa. Tema complexo, habitualmente esaxerado de modo simplista e con tons por veces apocalípticos nos medios americanos, con paralelismos forzados cos anos `30, sobre o cal debemos discutir con máis seriedade. Sobre o tema, recordo o inquérito publicado pola “European Union Agency for Fundamental Rights” sobre a percepción do atisemitismo en diversos países da UE, polo demais antes da onda virulenta do 2014-15 (cfr. EUAFR, Discrimination and hate crime against Jews in EU member states).

O tema principal da reunión, para unha asociación que naceu hai sete anos en antítese aos oxidados organismos do xudaismo americano, monocordes no apoio acrítico do goberno de Israel e co obxectivo da soludión “de dous Estados” – un estado palestino con relacións de boa veciñanza con israel e unha lexítima, pacífica, existencia para este último como estado xudeu e democrático – formúlase o “que facer” despois da vitoria electoral do Likud, a formación á fronte dun goberno de partidos de dereita e relixiosos e as proclamas de Netanyahu contra o nacemento dun Estado soberano de Palestina (Para o prograna, as conclusiós alcanzadas e outros materiais: cfr. www.jstreet.org).

O clima, ainda que marcado pola frustración polo resultado e pola preocupación por un Israel que se presenta cada vez máis illado, paralizado nun calexón sen saída, coa anexión de feito de partes relevantes de territorios que debían constituir aquel estado palestino e a ameaza, logo, dun estado “binacional”, non era de resignación á derrota.

Máis ben, gran vitalidade organizativa con 3000 participantes, dos que máis de 1000 eran estudantes, case 200.000 afiliados, e forza política: no discurso inagural, o seu Presidente, Jeremy Ben Ami, afirmou por unha banda que Jstreet continuará a opoñerse á ocupación e á expansión das colonias e pola outra a táctica electoral de Netanyahu, a súa instigación ao medo e á paranoia nos electores, o racismo anti-árabe e o uso partidista do Congreso nas mans dos republicanos. Este último tema foi retomado con forza polo rabino Rick Jacobs, que dirixe a “Union of Reform Judaism” – a principal asociación xudía con case dous millóns de asociados. Netanyahu provocou unha profunda fractura entre os xudeus americanos e Israel, rompendo unha tradición “bipartidista” de apoio a Israel e obrigándoos a escoller entre a fidelidade a valores progresistas e o apoio a Obama e o seu compromiso en favor de Israel e dun futuro de paz para o país. A mesma AIPAC – a sólida organización de lobbying en defensa de Israel en xeral intensamente próxima ao seu goberno – vive con certa incomodidade a “santa alianza” entre o Likud e os republicanos de América.

Unha ovación acolleu o discurso de Denis McDonough, xefe de Gabinete da casa Branca. Catro son os puntos a destacar: 1) despois de case 50 anos, a ocupación israelí debe rematar; 2) a axuda militar dos Estados Unidos a Israel non diminuirá, co fin de garantir a súa supremacía bélica e a súa seguridade; 3) a solución “de dous Estados” é esencial para o futuro de Israel pero é tamén un principio cardinal da política dos Estados Unidos en Medio Oriente; 4) coa retirada de Israel de Cisxordania, os Estados Unidos están dispostos a garantir a seguridade de israel nas fronteiras co futuro Estado de Palestina.

A vinculación entre o Likud e o Partido republicano, así como o feito de que o goberno nacente en Israel estea escorado á dereita, xa sen o contrapeso dos partidos centristas de Lapid e de Livni como no bienio 2013-15, e que a oposición debería unir o centro, a esquerda e a lista árabe, empuxan a Jstreet a unha crítica máis radical do goberno de Israel tanto nas relacións cos palestinos como en materia de funcionamento da democracia, manifestada nas tentativas por limitar a independencia da Corte Suprema e pola lei sobre o “estado-nación” xudeu.

Tamén nós os de Jcall en Europa, ainda que máis fráxil e minoritaria no mundo xudeu, teremos diante de nós a cuestión de como por unha banda opoñernos ao preigoso extremismo da dereita no poder en Israel e defender a idea de dous Estados para dous pobos e pola outra enfrontarse cos movementos que predican o boicot a Israel, aos que o mesmo endurecerse o conflito entre Israel e os palestinos, a parada nas negociacións entre as partes e a adhesión da OLP á Corte Penal Internacional, daranlle un posterior empuxón. A sociedade israelí, como confirman as eleccións, está fortemente polarizada, cos estratos máis pobres e socialmente marxinados que, a pesar de empeorar polas desigualdades, a decadencia do Estado social e o vínculo entre a pobreza e o custe da ocupación e dos asentamentos, persisten no voto aos partidos de dereita e relixiosos. A esquerda deberá buscar a ampliación da súa base, hoxe limitada na súa meirande parte á burguesía laico-liberal, e atopar apoios entre os mozos, os pobres e os relixiosos tradicionalistas, pero non fundamentalistas.

Saeb Erkat, o xefe dos negociadores palestinos, pintou un cadro bastante sombrío: a ANP no límite da quebra financeira, a cooperación antiterrorista con Israel posta en perigo polo impasse total das negociacións, ningún progreso en relación coa reconstrución de Gaza depois dos desmesurados danos provocados pola guerra do pasado verán, o temor de que se retomen os actos de violencia en Cisxordania no caso de que nin a protesta non violenta nin a diplomacia nin a tentativa palestina de “internacionalizar” o conflito vía nacións Unidas e Corte Penal, leven a algún resultado sobre o terreo.

En relación coa reanudación das negociacións, os obstáculos son fortes: as posicións das dúas partes en loita están moi distantes, as mesmas opinións públicas, ainda a favor en liña de principio coa solución “de dous estados”, non pensan que exista poula outra parte un partner críbel para un verdadeiro acordo de paz. Yaakov Peri, ex xefe do Shin Bet e ex Ministro de Ciencia, así como outros intervintes, insistiu na importancia da oferta de paz da Liga Árabe do 2002 e dunha converxencia de intereses entre Israel, a ANP e os estados árabes “moderados” contra o extremismo islamista e na urxencia dunha iniciativa diplomática de Israel.

Finalmente, tendo presente todo o dito antes sobre a dificultade das negociacións directas, hai dúas actuacións posíbeis e necesarias. Por unha banda, trátase de actuar co obxectivo de previr o retorno á violencia, por medio da eliminación do bloqueo imposto á franxa de Gaza, a súa reconstrución e o apoio á actividade económica e unha máis grande liberdades de movemento en Cisxordania. Por outra banda, urxe atopar un acordo para unha Resolución do Consello de Seguridade co apoio – ou cando menos o non exercicio do veto – dos Estados Unidos: na hipótese minimalista, contería o recoñecemento de Palestina como Estado membro; na máis audaz incluiríase unha lista específica de parámetros para unha solución “de dous Estados” – as fronteiras, os asentamentos, os refuxiados, o status de Xerusalém, os mecanismos de seguridade – sobre a base dos cales Estados Unidos, a UE e outros países empuxarían, cun horizonte temporal preciso, ás dúas partes a alcanzar un acordo. A cuestión neste punto é como pasar do plano declaratorio dos principios ao dos feitos, en concreto de que instrumentos, xa sexan incentivos ou sancións, sobre todo Estados Unidos e Europa, teñen e estean dispostos a usar para presionar a israelís e palestinos.

Publicado na web “hakeillah” (http://www.hakeillah.com), da comunidade xudía de Torino, o 15-2-2015. Traducido por Administrador, pode verse o orixinal aquí:

http://www.hakeillah.com/2_15_15.htm

Imaxe: Pixabay.

Publicado en Italia, política, shalom | Etiquetado , , , , , , , , , , | Deja un comentario

Fragmentos de “Mossad” (libro de Benny Morris e Ian Black)

Libro “MOSSAD. Le guerre segrete di Israele”;

Autor: Benny Morris e Ian Black

Idioma de edición: italiano;

Editor: RCS libri;

Ano de edición: 2015 (7ª ed);

nº de páginas: 577.

1) “ …. o KGB non tivo vacilación algunha en considerar moi importante a espionaxe en Israel. Os seus intentos de inflitración foron facilitados polo gran número de inmigrantes xudeus da Unión Soviética e da Europa oriental despois da declaración de independencia, dado que, segundo Ilja Dzirkvelov , en servizo naquel tempo na Sección Próximo e Medio Oriente do KGB, a meirande parte dos inmigrantes estaba “limpa”. Pero a finais do 1947, o servizo secreto soviético constituiu grupos especiais de oficiais coa tarefa de recrutar , adestrar e instruir emigrantes xudeus como axentes en Israel. Estes grupos eran dirixidos polo tenente coronel Vladimir Vertiporokh, que con anterioridade traballara no Cuartel Xeral do KGB en Teherán, e polo coronel Aleksandr Korotkov, xefe de oficina do KGB que se ocupaba dos “ilegais”. Ambos os oficiais foron posteriormente condecorados polo goberno polo seu éxito e ascendidos a xenerais. Vertiporokh, coñecido entre os amigos como “tío Volodya”, converteuse despois no primeiro rezident do KGB en israel, onde, sempre segundo Dzirkvelov, foi considerado polos seus superiores “un dos máis eficientes, tanto na recollida de informacións secretas como en captar novos axentes” (pp 179-180).

2) “Avni, nado como Wolf Goldstein en Suiza, onde os seus pais hospedaran por breve tempo a Lenin durante o seu exilio, emigrara a Israel no 1948 e entrara no Ministerio de Exteriores ….”(p. 181).

3) “A biografía de Beer era impresionante: formara parte de Schutzbund, a organización de defensa do Partido socialdemócrata austríaco e participara na revolta dos obreiros vieneses do 1934 contra o chanceler Dollfus (episodio que tivera unha notábel influencia sobre un espía moito máis famoso, o traidor inglés Kim Philby). No 1936, o Partido mandárao a combater en España nas brigadas internacionais baixo o nome de guerra de Ccoronel José Gregorio. Cando, nos primeiros meses de 1938, lera por casualidade a biografía de Theodor Herzl, convertérase de golpe ao sionismo” (p. 192).

4) “O impresionante curriculum vitae de Beer revelouse completamente falso. O coronel non formara nunca parte do Schutzbund, nunca combatera en España e en realidade era somentes un anónimo empregado da federación sionista austríaca. Contoulle aos seus interrogadores que os seus contactos cos soviéticos buscaban inducir a Moscova a cambiar de actutude política en relación a Israel. Harel concluiu que Beer puxérase en contaco cos soviétivos só en 1956 e en realidade comezara a ser espía o ano seguinte. O descubrimento da súa biografía falsa non significaba, como algunhas fontes suxeriran, que fose unha “toupa en letargo” con relativa cobertura” (p. 197).

5) “NO MARZO DO 1962, pouco antes de ter sido visto Mengele e da execución de Eichman , Ben-Gurión pediulle a Harel ocuparse do caso dun neno de oito anos, Yossele Schumacher. Fora raptado dous anos antes por xudeus ultraortodoxos contrarios ao sionismo e ao Estado de Israel. Os raptores estaban vinculados aos avós do neno, que querían darlle unha educación relixiosa e anti-sionista. Ben-Gurión quedou moi impresionado polo episodio e polas súas implicacións no que tiña que ver coas relacións entre xudeus laicos e relixiosos e o respeto pola lei. A pesar dos enormes esforzos, a policía e os tribunais non foran capaces de devolverlle a Yossele aos desesperados pais” (p. 225).

6) “Ao día seguinte tocoulle a Israel sufrir unha vítima na “guerra dos espectros”. Baruch Cohen foi asasinado diante dun café de Madrid despois de que o seu encontro cun contacto, un palestino de vintecinco anos que estudaba medicina na capital española, fora posposto nun día a pedimento do árabe. Seguindo a Abu Iyad, a actividade de Cohen era ben coñecida para al-Fatah / Setembro Negro ….”(p. 312).

7) “No tempo da caída do Sha, as relacións entre israelís e iranís xa non tiñan que ver cos desafortunados kurdos. A asistencia israelí aos Peshmerga iraquís aumentara de modo notabilísimo despois da guerra do 1967 e axiña se convertera nun dos segredos peor gardados do Medio Oriente. O líder do Partido democrático kurdo, o mulah Mustafa al-Barzani, visitou Israel en setembro daquel ano e regaloulle a Moshe Dayan un puñal curvado kurdo. Moitos observadores atribuíronlle aos israelís un ben organizado ataque de morteiros contra as refinarías petrolíferas de kirkuk en marzo do 1969. Ao xornalista exipcio Mohamed Hassanein Heikal foillle contado no 1971 que ”oficiais israelís no Kurdistán estaban en contacto radio constante con Israel e estaban implicados en actividades de espionaxe no interior de Iraq. A prensa iraquí falaba a continuación da presenza dos israelís” (p. 369).

8) “Notábeis cantidades de armas soviéticas caídas nas mans dos israelís no 1967 foron enviadas aos kurdos. Ya´akov Nimrodi, o moi influinte encargado militar israekí en Teherán, fixo de intermediario. Unha anécdota da época conta que Barzani, habituado a recibir armas do bloco oriental, quedou unha vez sorprendido e compracido de recibir casualmente unha entrega de morteiros de produción israelí, que encontrou moi superiores e en consecuencia pediu máis. Barzani alimentaba esperanzas esaxeradas en relación á capacidade dos israelís: segundo unha fonte moi cualificada, “pensara nunha campaña común na cal os israelís conquistarían Siria mentras el conquistaría Iraq”. A pesar da crecente implicación, os israelís buscaban manterse na sombra e non é certo que os combatentes peshmerga comúns coñeceran a súa identidade. Algunha vez, os conselleiros israelís vestían uniformes do exército iraní, pero non todos parecían capaces de falar a lingua Frasi” (p. 370).

9) “VOLVENDO A ISRAEL, a mediados dos anos Setenta produciuse unha novidade política nos territorios ocupados. En decembro de 1975, o Ministro laborista de Defensa Shimon Peres anunciou que no abril seguinte serían convocadas eleccións nas cidades de Cisxordania. A lei electoral xordana foi modificada e o dereito de voto foi extendido a todos os adultos de máis de vintecinco anos e, por primeira vez na historia, tamén ás mulleres. “Peres sostiña”, segundo o seu biógrafo, “que a oferta aos habitantes dos territorios dunha experiencia en primeira persoa nos valores da democracia teríalles dado unha máis grande sensación de autogoberno e, en consecuencia, reducido os efectos menos agradábeis da ocupación”. Poñéndoo en termos menos xenerosos, o Ministro de Defensa esperaba ademais aproveitar as eleccións como base para unha especie de administración autónoma local e entendía que os alcaldes elexidos , conservadores, pragmáticos e en xeral filoxordanos, si eran reelexidos, constituirían unha barreira contra a crecente influencia da OLP. As eleccións en Cisxordania reveláronse un erro, un paso en falso político. Pero a decisión de convocalas non se debeu á carencia de informacións, senón ao insuficiente peso atribuido a feitos coñecidos” (384-385).

10) “Sylvia Rafael, a axente do Mossad implicada no caso Lillehammer do 1973. Sylvia Rafael, estaba en realidade viva e vivía en Noruega” (p. 500).

Traducido por Administrador.

Publicado en política, shalom | Etiquetado , , , | Deja un comentario

As sufraxistas do Iom Kippur

LOITANDO TAMÉN POLOS DEREITOS DAS MULLERES, EN LONDRES, ESTABA TAMÉN A “JEWISH LEAGUE FOR WOMAN SUFFRAGE”. CRÓNICA SEMISERIA DUN DÍA DE OUTURBO DE 1913.

É difícil imaxinar algo máis solemne que o Iom Kippur, ainda máis difícil imaxinar algo máis violentamente iconoclasta que interromper polemicamente e ruidosamente unha oración polo Iom Kippur na sinagoga. Cousa que nin sequer un black bloc xudeu faría á lixeira.

Pero é outubro do 1913, é Kippur, os fieis oran na sinagoga New West End de Londres, unha das máis grandes, fermosas e vellas da capital inglesa, cando tres voces femininas, as de tres militantes da Jewish League for Woman Suffrage, berran: Que Deus perdoe a Herbert Samuel e sir Rufus Isaacs por terlle negado a liberdade ás mulleres; que deus os perdoe por ter permitido que mulleres fosen torturadas”.

Hai escándalo, reprobación. A prensa anglo-xudía defíneas: “Delincuentes con sombreiro”.

Pero non hai en realidade de que sorprenderse. As militantes a favor do sufraxio universal feminino, sexan xudías ou xentís , son coñecidas por pertencer frecuentemente ás clases altas, son mulleres elegantes e instruidas, pero tamén son coñecidas pola súa feroz determinación: queren votar, votar como os homes, e para facelo están dispostas a loitar pagando co cárcere ou coa vida.

A Jewish League for Woman Suffrage, fundada no 1912 co apoio cando non mesmo a directa participación dalgúns homes, e a simpatía dos rabinos das sinagoags de Hampstead e Sunderland, é en xeral moderada, pero as actividades en todo caso van desde a organización de sesións de té para a sensibilización das señoras en relación coa causa, á folga de fame, até chegar ao incendio de trens e outras accións violentas. Polo demais, como dixera no 1907 o escritor Israel Zangwill, firmísimo partidario dos dereitos femininos: “os modos de señora van moi ben se teñen fronte a homes educados, pero aquí trátase de políticos”.

Pero quen estes dous a quen Deus debería perdoar, sen sabelo eles? Herbert Samuel, destinado a unha carreira longa e notábel, será o primeiro xudeu británico ao mando dun gran partido, é naquela época un deputado liberal. No 1913 ainda é contrario ao voto feminino (cambiará de idea algúns anos despois). Sir Rufus Isaacs é outro político xudeu liberal, coñecidísimo avogado, marqués de Reading: xustamente en outubro de 1913 foi nominado a lord Chief Justice, o que significa que é o segundo maxistrado na xerarquía de Inglaterra e de Gales, só baixo o Ministro de Xustiza.

A referencia ás torturas non é unha esaxeración das tres militantes da JLWS: as mulleres que fan a folga de fame – estratexia moi practicada polas sufraxistas arrestadas, para atraer a atención da opinión pública – son alimentadas pola forza, practica moi violenta que habitualmente está reservada aos pobres encerrados nos manicomios. Para evitar as mortes no cárcere, que desacreditarían moito ao goberno, no 1913 foi aprobada unha lei coñecida comunmente co nome “Do Gato e do Rato”: cando unha sufraxista está tan debilitada pola folga como para ser incapaz de cometer actos de rebelión, é liberada. En canto o rato se recupera e retoma a actividade política, é arrestado de novo polo goberno gato.

As tres black bloc xudías verán triunfar plenamente as súas ideas no 1928, cando a todas as mulleres da Gran Bretaña lles é permitido votar como aos homes (no 1918 houbera xa unha vitoria parcial, coa concesión do voto ás de máis de trinta anos). No fondo, en todo caso, foran bastante moderadas, a sinagoga non a tocaran: a algunhas igrexas as sufraxistas tíñanlle mesmo pegado lume.

(Marina Morpurgo).

Publicado na web de JOIMAG o 9-12-2018. Traducido por Administrador, pode verse o orixinal aquí:

https://www.joimag.it/suffragette-yom-kippur/?fbclid=IwAR1eFOGzsIlGDUzgnOTKDxEUEjsdBCknplgL76oGo4W09I7zbutPjsWwHcI

Foto: Pixabay.

Publicado en antropoloxía, Italia, política, shalom | Etiquetado , , , , , | Deja un comentario

Per la verità, per Israele” (intervención de Roberto Saviano)

“A miña verdade sobre Israel está construida sobre todo de imaxes, de imaxes que non queren ser unicamente as da guerra, senón que teñen que ver coa mirada de Tel Aviv, coa luz de Tel Aviv, a luz de Eilat e a marabilla de Xerusalém. Un centenar de nacións forman o Estado israelí, xudeus de caqluer recuncho da terra e non só xudeus. Estou alí e véxoos tamén nos rostros das persoas e das novas xeracións: mozos coa nai iraquí e o pai da República Checa, rusos con españois e arxentinos e alemáns, ucrainos. Tel Aviv é unha cidade que nunca dorme, chea de vida e sobre todo de tolerancia, unha cidade que máis que ningunha outra é capaz de acoller á comunidade gay, permitíndolle á comunidade gay israelí e sobre todo árabe, poder xestionar unha vida libre e sen condicionamentos, frustracións, represións e persecucións. Cando se produciu o Gay Pride en España, as asociacións gays israelíes foron rexeitadas, non acollidas. Por que foi un xesto doloroso? Porque as asociacións israelís acollen aos gays dos países árabes que son perseguidos, condeados a morte, difamados, non é posíbel renunciar a dialogar con estas asociacións si se quere a paz en Medio Oriente. Facer isto ten o sabor do prexuizo. Velaí por que cando se fala de Israel é necesario abandonar este prexuizo. É necesario contar como esta democracia baixo asedio está construíndose, tense construido, ten alcanzado importantes obxectivos, tamén no plano do acollemento. Os prófugos de Darfur, por exemplo, foron acollidos en Israel. Unha relixión perseguida en Irán e en case todos os paises musulmáns foi acollida en Israel, Haifa é o seu centro máis importante: a relixión Bahai, que naceu precisamente en Persia. Daquela, todo isto que estou a dicir é só para buscar a esperanza de que en Italia, dereita, esquerda, centro, o que queira que se pense, poida falarse con máis coñecemento, profundidade. E, entón, a miña verdade de Israel nútrese disto: do razonamento que busquei facer nestes poucos minutos contra a deslexitimación dunha cultura e dun pobo e nútrese de recordos tamén persoais. Por exemplo, o meu avó repetíame sempre unha frase que moitos de vós teredes escoitado: “Se me olvido de ti, Xerusalém, que se paralice a miña man dereita. Que a lingua se me pegue ao paladar se non te antepoño por riba de calquer pensamento”. Eu, cando era un rapaciño, máis veces olvideime de Xerusalém, entón sucedía que o sábado decatábame que toda a semana non antepuxera Xerusalém a todo pensamento. Entón, recordo que na cama buscaba comprender que podía vivir co brazo parado e a lingua pegada ao paladar. Dicía: “De aordo, pode vivirse o mesmo”. Máis alá desta miña tolemia de neno, existe unha pasaxe da biografía de Peres que recorda cando de neno os pioneiros volveron ao ao seu país friísimo en Polonia, hoxe Bielorrusia, e todos os nenos peguntaban “Como é? Como é Xerusalém?”. E este pioneiro sacou dunha mochila un pedazo de papel feito unha pelota. Abriu e saiu unha laranxa. Para todos, naquel pobo no que nunca viran tal froito, aquilo era Israel. Velaí, a miña verdade sobre Israel coincide con frecuencia con estes recordos, con esta imaxe, con este soño de liberdade e acollemento”.

(Transcrición da intervención de Roberto Saviano na manifestación organizada o 7 de oubro de 2010 co lema “Per la verità, per Israele!”).

Pode verse o vídeo da intervención en youtube:

http://www.youtube.com/watch?v=MnosImbj0GQ

Foto: Pixabay.

Publicado en Italia, literatura, política, shalom | Etiquetado , , , | Deja un comentario