Curd@s de Siria. Construcción nacional

Flag_of_Kurdistan.svg

No Curdistán sirio vaise delineando un sistema administrativo, económico e militar autónomo. As relacións ambiguas con Damasco. As friccións cos “irmáns” turcos. O mapa da unidade nacional como antídoto ao Estado Islámico.

“As REXIÓNS DE MAIORÍA CURDA de Siria seguiron unha traxectoria singular no marco da crise que atenaza ao país. En 2011 moitos mozos kurdos participaron na revolta pacífica contra o réxime sirio, exhibindo un bo nivel de solidariedade e de coordinación coas outra áreas do país. A partir do outono do 2011, coa progresiva militarización da revolta, un certo número de curdos desertaron do exército regular e uniuse á oposición armada. No curso de 2012, con todo, o número de novos reclutas kurdos diminuíu, por dous factores: o rexeitamento da oposición árabe de recoñecer formalmente os dereitos da minoría curda e a crecente influencia de varios partidos curdos sobre o movemento de protesta”.

(…….).

(Francesco Desoli)

Fragmento do artigo publicado na revista LIMES o 18-9-2014. Traducido por Administrador.

Publicado en política | Etiquetado , , | Deja un comentario

A xoven África

Map_of_Africa_WDL55

” …. África é o último continente que dispón de terras arábeis en abundancia, por iso creo que por medio da agricultura e a agroindustria poida finalmente entrar na globalización, así como Asia entrou a través da industria manufactureira.

África é tamén un continente novo: case o 70% da poboación ten menos de trinta anos e estes mozos son en xeral máis instruídos que os seus pais e que os seus avós, constituíndo por tanto un recurso en termos de forza de traballo. Debemos superar a visión tradicional de África como mero xacemento de materias primas. Recursos humanos e agricultura: estas son as claves do futuro africano.

Fronte á pregunta sobre si a poboación está en crecemento e os africanos estarían “prestos a invadirnos” Giro manifesta que “En realidade é xustamente o contrario. África é un continente infrapoboado, que aos ritmos actuais volverá ter o 14-15% da poboación mundial -o dato anterior a trata de escravos- unicamente entre 2030 e 2050. É un continente semivacío: países inmensos con poucas decenas de millóns de habitantes, excepción feita de Nixeria.

Por tanto, en condicións de desenvolvemento axeitadas, é lexítimo esperar non só que a xente quede senón mesmo que a diáspora regrese aos países de orixe. En parte, unha nova “carreira cara a África” xa se produciu e implicou non tanto aos africanos, como sobre todo a chineses -os chineses residentes en África son máis dun millón-, turcos, indios. E os mesmos europeos: despois da crise económica, desde 2008 moitos españois e portugueses fóronse a traballar aos países africanos que máis crecen. Como Angola ou Moçambique, onde existe unha gran necesidade de técnicos e figuras profesionais especializadas.

Fragmento da entrevista concedida á revista italiana de xeopolítica LIMES polo ministro de Exteriores italiano Mario Giro. A publicación é de 9-8-2016. A tradución: de Administrador.

Publicado en Italia, política | Etiquetado , , | Deja un comentario

Bur-ki-ni. Fe-mi-nis-mo

muuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuullerNacida alá por 1984 en Milano, licenciada en linguas estranxeiras na Universidade da capital lombarda, directora, no seu día, de mercadotecnia do grupo Mondadori, Lorella Zanardo é coautora -con Cesar Cantú e Malfi Chindemi- do vídeo documental Il corpo delle donne (“O corpo das mulleres”, sobre a mercantilización do corpo das mulleres por parte dos medios de comunicación italianos.

En 2011 presenta o documental no Parlamento Europeo. A asociación The International Alliance for Women (TIAW) sinálaa entre as mulleres que naquel ano contribuíron a promover a emancipación emprendedora feminina no seu país. É parte do Consello de Dirección de WIN Conference, asociación de mulleres profesionais.

Vinculada ademais do feminismo, á esquerda, en 2014 foi candidata ás eleccións europeas na Lista L´Altra Europa ou Lista Txipras (en Italia).

O 17 de agosto foi entrevistada para a publicación italiana L´Espresso. Entrevista realizada por Daniele Castellani Perelli e que leva como titular: Zanardo: “Io femminista vi dico: vietare il burkini? È giusto. E dei sinistra”. Que viría ser algo así como: “Eu, feminista, dígovos: prohibior o burkini? É xusto. É de esquerdas”. Podemos, nela, ler cousas como as seguintes:

-”Como feminista italiana e activista dos dereitos das mulleres entendo que é correcto prohibir o uso do burkini”.

Diferenciándoo do uso do veo, cuestiona que o seu uso sexa froito dunha “libre elección da muller”.

Tras invocar o artigo 3 da Constitución da República italiana -que establece a paridade de xéneros-, reivindica que se trata de dereitos dos que poden gozar “tamén as mulleres islámicas que viven connosco”.

Reclamando para sí un feminismo práctico, e reiterando que probou o burkini, conta en que condicións o probou. A 40 graos en Turquía, sobre a area “é verdadeiramente insoportable”.

O entrevistador faille unha pregunta das relevantes: apela á idea de “o corpo é meu e xestiónoo eu” e “cada un ten o dereito a vestirse como lle pareza”. Vexamos a resposta de Lorella Zanardo (a resposta completa, pois é máis que importante a cuestión): “Coñezo mulleres que apoian poñelo como libre elección. Pero nestes casos penso naquela vez que a miña avoa, que é de 1910, díxome Sabes Lorella, nós queriamos só casarnos virxes. Era en verdade unha libre elección? Pode suceder, pero como nunca despois da revolución sexual foi así? Descubrimos que quizá tan libre non era. Debemos ter respecto dos usos e costumes de quen procede doutra cultura, pero debemos mostrar ás nosas compañeiras inmigrantes os resultados das nosas loitas, que outra sociedade, máis libre, é posible, e que o burkini é unha escravitude”.

Sobre as sociedades en que está difundido o seu uso, di que se trata de “sociedades fortemente castrantes cara á muller”.

Tras mencionar á feminista exipcia Mona Eltahawy, que renunciou ao uso do veo tras ter optado por el (“Quería sentir o vento no pelo”), interrogada polo entrevistador, aborda, ao fío da cuestión francesa (xa sabemos, as praias de Cannes), como pode concibirse a cuestión desde Italia. A resposta é elocuente en tanto expresiva dunha posición desde coordenadas político-ideolóxicas como as súas: “En Italia o debate é silenciado polo medo de parecer racista, de alimentar a propaganda de Salvini. Pero eu son de esquerda, son feminista e favorable ás fronteiras abertas, pero defendo o dereito das musulmás de liberarse das súas gaiolas”. E é que “A inmigración debería ser unha abertura á cultura dos outros …”. E conta as súas experiencias viaxeiras: “Cando viaxo polo mundo árabe, tamén soa, vístome con simplicidade, cun veo lixeiro, un jeans ou un pantalón. E tamén as mulleres árabes poderían ter o mesmo respecto polas nosas loitas, cando viven en Italia. En cambio en Milano ven cada vez máis estas escenas tristísimas en tren, con mulleres tapadísimas e suadas á beira dos seus maridos todos frescos, en bermudas, coas pernas ao aire. Está ben así? Para nós feministas, está ben así?”.

Publicado en Italia, política | Etiquetado , | Deja un comentario

Desilusionada e rencorosa, velaquí a Italia que quere os “5 estrelas” no poder

80785390_bandiera_italia

O que Atlas detecta apenas concluída devólvenos unha imaxe dolorosa do noso país. Os poucos sinais de vitalidade e apertura ao cambio que distinguiran os anos pasados, un leve fío de esperanza no futuro, ceden o paso a sentimentos de medo e cerrazón. Crece a xenofobia baixo a marca do proteccionismo e da síndrome do estado de asedio. Unha posición completamente defensiva da que se deriva un clima social de tinguiduras negativas, pouco inclinado ás experimentacións do novo.

Non existen trazos de euforia polo cambio, senón un sentido dev vacío existencial que induce a temer ao mercado, reducir toda fonte de risco, e a lamentar o estado social. Incluso o culto das emocións, tan radicado no noso ADN sociocultural, vén a menos, deixando só un leve refacho de vento do desexo de consumir e de desexo de liberación das drogas brandas. Este é o cadro no que ler o ascenso do Movimento 5 Stelle, que contiúan interpretando a desilusión e o resentimento máis que o desexo de renovación. Erosionando os apoios en todo o arco de partidos, nunha suma de valores tan contraditoria como demacrada, en todo caso insuficiente para expresar unha visión.

(MONICA FABRIS)

Publicado en “Glistatigenerali” o 12-8-2016. Traducido ao galego por Administrador, pode verse aquí o orixinal.

Publicado en Italia, política | Etiquetado , , | Deja un comentario

Quero ser single, pero xunto a ti

2

Quero que ti saias a beber unha cervexa cos amigos. Quero que, no medio dunha resaca, me pidas que te espere porque desexas estreitarme entre os teus brazos e quero aniñarme ao teu lado. Quero que, apenas esperto, fales comigo de todo aquilo que che pasa pola cabeza, pero que te sintas libre de facer plans diferentes para o resto da xornada. Eu farei outro tanto.

Quero que me contes as túas tardes cos amigos. Que me fales daquela moza no bar que non deixaba de mirarte. Quero que me escribas cando estás bébedo para dicirme cousas sen sentido, só para asegurarte de que eu tamén estou a pensar en ti.

Quero rirme mentres facemos o amor, quizá porque nos sentimos golfiños mentres experimentamos entre as sabas. Quero que, mentres estamos cos nosos amigos, me tomes da man e me leves a outra habitación porque non aguantas máis e queres facer o amor comigo xustamente alí, naquel momento. Xa nos entendemos mentres tentamos ser os máis silenciosos posíbel para non facernos oir.

Quero comer contigo, quero sentirme libre para falarche do meu e que ti fagas o mesmo. Quero imaxinar o apartamento dos nosos soños, pero sabendo que quizá nunca viviremos xuntos. Quero que me contes os teus plans sen pés nen cabeza. Quero que me sorprendas, que me digas: “Colle o pasaporte, vamos”.

Quero pasar o medo contigo. Quero facer cousas que non faría con ningún outro, só porque contigo séntome segura. Quero regresar a casa bébeda despois dunha tarde cos amigos e que tomes a miña cara entre as túas mans, me biques e me estreites forte.

Quero que teñas a túa vida, que decidas por ti mesmo partir para unha viaxe. Que me deixes aquí, esperando que apareza un “ola” teu en facebook. Non quero participar sempre nas túas tardes fóra e non quero ter que convidarte sempre ás miñas. Así poderemos contarnos o que nos sucedeu o día seguinte.

Quero algo que sexa, ao mesmo tempo, simple …. pero non demasiado. Algo que me meta na cabeza miles de preguntas pero que me permita coñecer a resposta en canto nos acheguemos. Quero que penses que son belísima, que ti esteas orgulloso de dicilo cando estamos xuntos. Quero oirte dicir que me amas, xusto como farei eu contigo. Quero que me deixes camiñar diante de ti e así poidas gozar vendo como me sento.

Quero facer plans, aínda que non saibamos si os realizaremos ou non. Quero ser a túa amiga, a persoa coa que amas saír e divertirte. Quero que non perdas o desexo de flirtear con outras mulleres, pero que sempre volvas a min, cando a xornada chega ao seu fin. Porque talvez eu volverei a casa primeiro, sen ti. Quero ser a persoa coa que adoras facer o amor e adormentarte pouco despois. A persoa que deixas atrás mentres traballas e que adora observarte cando te perdes na música que amas. Quero ter unha vida de single, pero contigo. Así a nosa vida de parella poderá ser a mesma que hoxe temos, como single, pero vivida xuntos.

Un día atopareite.

Este post apareceu por primeira vez en The Huffington PostUS , sendo traducido do inglés por Milena Sanfilippo. Tomada (traducida ao galego por Administrador) de “www.huffingtonpost.it“, publicada alí por Isabelle Teissier.

 

Publicado en literatura | Etiquetado , , , | Deja un comentario

2016. Innovación israelí (XXVII). Estudo israelí: marihuana médica alivia a dor de modo eficaz

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaalef

Estudo israelí: a marihuana médica alivia a dor de modo eficaz. Segundo un novo estudo do Prof. Pesach Shvartzman, da Universidade Ben Gurion, os consumidores de marihuana por uso médico experimentan efectivamente un significativo alivio da dor.

Este é un primeiro estudo sobre pacientes que recibiron o permiso por parte do Ministerio de Saúde de Israel para recibir un tratamento coa marihuana. Nos últimos tempos en Israel este tipo de terapia médica converteuse en popular e é aceptada, con aproximadamente 20.000 usuarios rexistrados.

O estudo examinou máis de 2.000 pacientes oncolóxicos e non-oncolóxicos que usan marihuana, con particular atención sobre as características socioeconómicas, doses, tratamentos precedentes e eficacia xeral do tratamento. Os pacientes foron entrevistados telefonicamente no primeiros tres meses de tratamento e, posteriormente, cada catro meses durante dous anos.

Os usuarios mencionaron melloras en canto a: -náuseas -ansiedade -apetito.

Menos de 1 paciente de cada 10 deixou de utilizar o fármaco por mor de efectos colaterais despois da primeira entrevista e só o 6% despois da segunda, facendo constar en cambio unha mellora xeral do benestar físico.

Case todos os participantes (96%) buscaron unha prescroción de cannabis despois de probar os fármacos convencionais que se revelaron ineficaces, mentres máis da metade (56%) optou polo cannabis ao andar buscando un fármaco que provocase un menor número de efectos colaterais.

Shvartzman presentou os seus resultados durante a Sixth International Conference on Health Policy organizada polo “Israel National for Health Policy Reserch”.

O Prof Shvartzman, nacido en Uruguai e experto no control da dor e en medicina paliativa instituiu unha serie de servizos de coidados paliativos na rexión meridional de Israel, entre os cales unha casa-hospicio, unha clínica da dor ambulatoria e a Edys HouseMaagan Beer-Sheva Community Cancer Care Center, un centro de apoio para os enfermos de cancro e as súas familias. En 1996 fundou o Sial Research Center for Family Medicine and Primary Care, un centro de atención primaria, único do seu xénero en Israel.

Publicado na web de “Silicowadi.it” o 25-7-2016. Traducido por Administrador, aquí pode verse o orixinal.

Publicado en shalom | Etiquetado , , , | Deja un comentario

¿Choque de civilizacións?

mapamundi

Pero Anglosfera é moito máis: unha marca que brilla con luz propia porque vén referenciada na lingua franca e no soft power que deriva diso.

Poder que deseguido atrae ou repele, case nunca deixa indiferente.

Esta inmediatez está expresada na intelixente definición do historiador australiano Kein Windschuttle: “Cando escoita a palabra Anglosfera, a meirande parte das persoas ten unha idea bastante clara de que significa”. Dado que pertencemos á minoría menos sagaz, perferimos aprofundar na análise.

Poñendo no seu contexto a esfera semántica desta expresión no tempo e no espazo, podemos tomar tres acepcións.

Na base está a representación xeopolítica dunha cultura elevada a potencia, é dicir, unha civilización en competencia con outras. En segundo lugar, é unha elitista familia xeoestratégica que se pretende vanguarda armada de tal civilización. Finalmente, é un deseño de proxecto xeopolítico máis ben vago, si non utópico”.

O mapa (moi interesante) e a cita proceden de “Saluti dall´isola dei cinque occhi”, editorial de “Brexit e il patto delle anglospie”. Tomado da revista xeopolítica italiana LIMES, na que foi publicado o 12/7/2016. A tradución é de Administrador.

Publicado en política | Etiquetado , | Deja un comentario