Un fragmento de “Lluís Companys” (libro de Carles Bonet Revés e Carlos Rojas)

Título: Lluís Companys.
Autor: Carles Bonet Revés – Carlos Rojas.
Idioma: español.
Ed: Ediciones B.
Pp: 330.

“Despois da crise, Companys tenta crear un goberno con Esquerra, a CNT e o PSUC, pero os anarquistas néganse xa que perden a súa preponderancia anterior. Companys tamén aproveitou para nomear a Bosch Gimpera, católico practicante, como Ministro de Xustiza para corrixir a persecución relixiosa e como mellor xeito de coordinar co ministro de Xustiza da República, Manuel Irujo, membro do PNV e tamén católico en exercicio. Finalmente, a CNT non se incorpora ao goberno do goberno que agora está constituído, xa até o final da guerra con Esquerra e o PSUC (….) (p. 182).

Publicado en Uncategorized | Deja un comentario

3 breves fragmentos de “Última carta de Moscova” (libro de Abrasha Rotenberg)

Rusia, Moscú, Plaza Roja, Iglesia, San Basile

Título: Última carta de Moscú.

Autor: Abrasha Rotenberg.

Idioma de edición: español.

Ed: Taller de Mario Muchnik.

Pp: 355.

1) 			“Magnitogorsk converteuse no far west do far east soviético, un espellismo cara a onde converxían aventureiros, soñadores e idealistas, provenientes de todas as latitudes, tanto asiáticas como europeas ….”(p. 47).
2)	“Eu camiñaba coa cabeza baixa, atemorizado, até que escoitei que un deles renovou o repertorio e os demais se pregaron: xudeu, asasino de Cristo. Xudeu asasino¡ Asasino de Cristo¡  Eu non comprendía o significado das palabras, pero non dubidaba que me eran hostís: comecei a correr mentres eles me perseguían … Á porta do almacén estaba o seu dono, un galego chamado don Pampín, quen saíu na miña defensa ….” (p. 160).
3)			 “ Por que son tan sensíbel diante do exilio? Porque coñezo a súa atroz acepción: son fillo de exiliados, fun e serei un exiliado, e son pai de exiliados. Non quixese ser avó de exiliados pero que garantías teño? O noso neto Martín , desde que naceu, vive na transhumancia: en menos de tres anos coñeceu máis países  que un viaxeiro adulto. Estará destinado a unha vida sen raíces propias? Será un eterno exiliado? Ou no futuro todos prescindiremos das nosas raíces e seremos cidadáns do mundo? Teño as miñas dúbidas, aínda que o desexo”. (pág 216.). 
Imaxe: Pixabay.
Publicado en Américas, literatura, shalom, Uncategorized | Etiquetado , , , , , | Deja un comentario

Pietro Ingrao: “Eu, a política, o amor e a fe”

Puño, Lucha, Rojo, Comunismo, Revolución, Socialismo

CON OCASIÓN DA SÚA DESAPARICIÓN, VOLVEMOS PUBLICAR A ENTREVISTA QUE O ESTADISTA NOS CONCEDEU NO 2.006 NA SÚA CASA ROMANA, DESPOIS DA PUBLICACIÓN DA AUTOBIOGRAFÍA “VOLEVO LA LUNA”. A AMIZADE CON SCALFARO, A RELACIÓN CON TOGLIATTI (QUE DE LITERATURA “COMPRENDÍA POUCO”), O AMOR COA MULLER LAURA, QUE FLORECEU DURANTE A GUERRA PARTISANA, A CONFRONTACIÓN CON HOMES DE FE.

Cando no 1976 Pietro Ingrao é elixido Presidente da Cámara, primeiro comunista na historia da República, Indro Montanelli, desde as columnas do seu Giornale, lanzou unha durísima campaña contra el. En particular, vólvese cara o novo vicepresidente da Asemblea, Oscar Luigi Scalfaro, para poñelo en garda. “Chamei a Scalfaro e expliqueille que non tiña ningunha intención de facerlle guerras de Partido. Máis ben, dado que sabía que el tiña unha vasta experiencia dos mecanismos de traballo da Cámara, díxenlle: “Sobre estas cousas sabes moito máis ti ca min. Ségueo ti”. Ademais, a min non me gustaba moito presidir a Asemblea e apreciaba a simpatía e a ironía coa que aquel líder democristián dirixía a asemblea. En definitiva, entre nós naceu unha amizade, tanto que él me chamaba ironicamente “o meu presidente”.

Eran outros tempos, cando en Italia existían a D.C. e o P.C.I., e o mundo estaba dividido en dous. Pietro Ingrao viviunos como protagonista. Atopámolo en Roma, no humilde apartamento onde vive desde hai cincuenta anos, para falar da súa autobiografía (“Volevo la luna”, Einaudi).

Cando comezou a ter as primeiras dúbidas sobre a Unión Soviética de Stalin?


“Impresionoume moito o pacto de non agresión entre Alemania e a Unión Soviética que Ribbentrop e Molotov asinaron no 1939. Entón eu formaba parte dun grupo clandestino ligado ao P.C.I. Aquel pacto foi para nós un martelazo. Parecíanos incomprensíbel”.

 – E cando tivo coñecemento da violencia do réxime soviético?

“Xa desde metade dos anos Trinta sabía confusamente das persecucións feroces de Stalin contra o trotskismo, contra Zinoviev e kamenev: os procesos falseados, as prisións, os exilios. O mito de Stalin era máis forte que todo. Fixo falta o Informe Kruschev para revelar en toda a súa crueza a amarga realidade.

 – Vde dirixía entón “l’Unità”. Foi o único xornal comunista que publicou aquel Informe, pasado por riba de Togliatti ….

Si, publiqueino sen o seu apoio. Optei por facelo porque o seu silencio sobre o que sucedera parecíame insostíbel. Un anos despois, Togliatti volveu por segunda vez á URSS e á volta fixo un Informe ao Comité central no que continuou a calar sobre o stalinismo, que duraba tamén con Kruschev. Toda a xeración máis nova do P.C.I., de Giorgio Amendola, a Pajetta, a min, rebélase contra aquel Informe reticente. A confrontación sería despois superada. Pero dentro de min acentuouse cada vez máis o rexeitamento da lectura monolítica do poder soviético, até a ruptura de 1968, cando nós, os comunistas italianos, condenamos duramente a invasión soviética de Praga”.

 – E, a pesar destas diferencias, entre Vde e Togliatti existiu unha relación de de forte afecto persoal.

“Si, cando dirixía “l’Unità” viámonos todos os días. Frecuentemente facíamos bromas sobre o feito de que, no meu criterio, el comprendía moi pouco de literatura. Eu amaba os grandes autores do Novecento, Kafka, Joyce: el, en cambio, limitábase a Carducci. Tamén Pascoli non lle gustaba moito. Pero era, con todo, sempre o xefe comunista que fora promotor e guía da unidade antifascista e partisana.

– Volvemos ao `68, o ano das revoltas estudantís na que participaron activamente tamén as súas fillas. Como viviu aqueles meses?

Existía medo porque a policía éranos incómoda: Bruna, pero sobre todo Renata, a máis pequena, recibiron moitos golpes en Roma, nos enfrontamentos de Valle Giulia. Coa miña muller Laura, tamén ela comunista militante, estabamos temerosos. Pero existía, con todo, orgullo en ver aquelas fillas xovencísimas continuando as nosas batallas. Naqueles anos, sempre tiña a casa chea de mozos que, entre un debate e outro, descubrían a conspiración política e tamén os amores da primeira xuventude”.

 – O seu libro é tamén unha fermosísima narración da historia de amor entre Vde e a súa muller Laura. Existe un episodio que recorde con especial cariño?

“Eramos moi diferentes, pero entre nós sempre existiu un vínculo fortísimo. Coñecina porque ela e o seu irmán Lucio formaban parte do meu mesmo grupo clandestino romano. Nun dos nosos encontros, macho áspero como eu era, intentei bicala. Ela deume unha sonora bofetada e engadiu: “Meu rapaciño, vaite, estamos aquí só por obrigacións de partido, pero non te fagas ilusións”. Algún tempo despois, houbo arrestos pola policía fascista no noso grupo. Rematou esposado tamén Mario Alicata. Era moi probábel que os esbirros fascistas andasen tamén tras os meus pasos. Consultei con Lucio, irmán de Laura, que viña de sair do cárcere e agora estaba no Exército. Eu dubidaba se entrar na clandestinidade. Ao final, Lucio convenceume. No umbral da porta, alcanzoume Laura e bicoume, sen dicirme nada. Aquel saúdo inesperado marcou a miña vida”.

– Foi moi amigo do padre Benedetto Calati. Que o fascinaba del?

“Atopabámonos no convento de Monte Giove, onde organizaba encontros abertos a crentes e non crentes. Gustábame a súa curiosidade cara os asuntos humanos dos outros, independentemente das figuras – algunhas crentes, outras ateas – que participaban no diálogo. Eu sempre tiven conciencia dos meus pecados e nunca vin no seu rostro unha expresión de condea. Buscaba o diálogo con ánimo humano”.

Vde conta que o seu pai, nos últimos anos da vida, volveu a aproximarse á fe. Podería sucederlle tamén a Vde?

“Podo falar só por como me coñezo hoxe. E hoxe digo non”.
(Eugenio Arcidiacono).
Publicado o 28-9-2015 na web de FAMIGLIA CRISTIANA. Traducido por Administrador, o orixinal en italiano pode verse aquí:
https://m.famigliacristiana.it/articolo/ingrao-il-compagno-dai-tanti-dubbi.htm

Publicado en Uncategorized | Deja un comentario

Homofobia, antisemitismo e obsesións de complot: onde nace o odio

OS PERFÍS QUE DIFUNDEN O ODIO ANTISEMITA SON OS MESMOS QUE DIFEUNDEN ATAQUES HOMÓFOBOS, TRANSFÓBICOS, ANTIXITANOS, XENÓFOBOS, RACISTAS.

A presentación dunha Proposta de Lei contra a homofobia e a misoxinia na Cámara de Deputados por parte do On* Aldessandro Zan (P.D.) fixo emerxer en rede posts conspiracionistas que conectan a loita LGBTI (Lesbianas, Gays, Bisexuais, Trans e Interxénero) cos xudeus. Un artigo en “Internazionale” explica que “actualmente o Código Penal italiano castiga os delitos e os discursos de odio fundados en características como a nacionalidade, a etnia ou a relixión (legge Mancino); coa Lei Zan poderán ser castigados do mesmo modo os delitos de discriminación fundados na orientación sexual e a identidaed de xénero”.

Segundo ILGA (“Asociación Internacional de Gays, Lesbianas, Bisexuais, Trans e Interxénero) 43 países teñen leis que criminalizan a homofobia, e a criminalización dos delitos de odio non resolveu por ela mesma e non resolverá este problema. A homofobia, como o antisemitismo, pode asumir formas violentas e homicidas, como pode verse no recente caso de Calvano, no que un irmán matou á irmá porque “desexaba unha relación normal para a irmá”.

Europa vive unha oleada de odio cara as minorías (homofobia, antisemitismo, antixitanismo, xenofobia, etc), ás veces fomentada por algúns gobernos. Un caso crítico é o de Polonia, cuxa última campaña electoral estivo marcada por diversos ataques homófobos por parte do candidato Duda e do seu Partido PiS (“Lei e Xustiza”). Os responsábeis da comunidade xudía de Varsovia expresáronse así: “Nós xudeus – os descendentes dos supervivintes do Holocausto – non podemos e non parmaneceremos indiferentes ás palabras que discriminan ás persoas LGBT”. Afirmaron tamén que os políticos polacos non aprenderon as leccións da Segunda Guerra Mundial.

En Italia, Simome Alliva, xornalista e autor deCaccia all’omo. Viaggio nel paese dell’omofobia (2020)”, deu conta, do 17 de xullo ao 20 de setembro, de 15 ataques homófobos, dos cales dous desembocaron no asasinato de dúas mulleres trans. O comezo do debate político fixo tamén emerxer nas redes e nos sitios complotistas, posts conspiracionistas anti-xudeus e homófobos, que conectan a discusión dunha lei para combater os crimes de odio contra as persoas LGBTI, á teoría dun complot preparado por un metafórico xudeu que ten como obxectivo a progresiva anulación da sociedade europea.

Sitios e perfís de matriz complotista conectan o que entenden un “mal social” ou algunhas “desviacións” dos costumes tradicionais co xudaísmo e o sionismo. Os xudeus son presentados xa sexa como pervertidos que como subversivos. O pensamento complotista é sempre o mesmo: o xudeu imaxinario planifica para derstruir a sociedade europea por medio da “corrupción” da moral e a sustitución da “poboación indíxena” europea. Segundo estes mitos, o feminismo, o movemento polos dereitos LGBTI e os dereitos humanos son financiados por Georges Soros, un espantallo da dereita radical e dos complotistas, que tamén cando non usan explícitos discursos antisemitas, si o fan indirectamente suliñando o seu verdadeiro apelido, a súa fisionomía, o seu traballo, etc. Ao mesmo tempo, os xudeus non son unicamente subvertidores. O Pride de Tel Aviv, un dos máis grandes do mundo, é frecuentemente citado como un exemplo da libertinaxe e da perversión xudía, e ao mesmo tempo afirman que “os xudeus rexeitan as porquerías para eles, pero, en cambio, fan que as comamos todos nós ¡”, isto é, os xudeus non aproban o matrimonio igualitario ou extenden os dereitos LGBTI en Israel, pero impóñennolo a nós (entendido aquí como Europa/Occidente) . Pero quizá o caso máis emblemático é o da circuncisión, que é presentada como unha iniciación á homosexualidade e á perversión. Na web fálase de acusacións de “acosos homosexuais (aos) rapaces xudeus circuncisos”, de “pedófilos kosher” e así sucesivamente.

Un caso representativo é o de Scott Wiener, senador do Partido Demócrata americano e candidato á reelección, que sufriu desagradábeis ameazas homófobas e antisemitas, por ser xudeu e gay: “Témoste de ollo, Schlomo” ” (Schlomo é usado na xerga da dereita radical para describir aos xudeus). Nunha entrevista ao “ Jewish Telegraphic Agency”, o senador recordou os múltiples ataques sufridos. “Non importa de que escriba, existe un número enorme de comentarios que me definen como un pedófilo, e é moi descorazonador que este sexa o punto ao que chegou o País. Qanon está gradualmente tomando o control do Partido Republicano”.

Os perfís que difunden o odio antisemita son os mesmos que defenden ataques homófobos, transfóbicos, antixitanos, xenófobos, racistas, etc. O que nos invita a pensar nun enfoque interseccional ao combater o odio. Un enfoque interseccional, segundo o dicionario Merriam Webster, ten presente o “complexo e acumulativo modo no que os efectos de múltiples formas de discriminación (como o racismo, o sexismo e o clasismo) se combinan, se superpoñen ou se entrecruzan, en particular nas experiencias de persoas ou grupos marxinalizados”. Os individuos e grupos non son homoxéneos e “puros”, senón que cada persoa presenta diversas características que se acumulan, e que poden ser motivo dunha ou máis formas de prexuizos e intolerancias”; por exemplo, un xudeu homosexual pode sufrir simultaneamente ataques homófobos e antisemitas, mentras un xudeu heterosexual estará sometido “unicamente” a ataques antisemitas. Estes ataques poden ser sufridos simultaneamente por persoas fóra do seu grupo, ou poden vir de dentro, como por xemplo un xudeu homosexual que sufre de antisemitismo dentro da comunidade LGBTI e que sufre de homofobia dentro da comunidade xudía, e así véxase a entrevista** concedida por Serafino Marco Fiammelli, Presidente da asociación LGBT xudía “Magen David Keshet Italia”, a JOI.

O rabino italiano Haim Fabrizio Cipriani, nunha entrevista a “Gay.it”, afirmou ter “frecuentemente escoitado historias de dificultades (de xudeus homosexuais), nos que as persoas sentían como imposíbel unha conciliación entre identidade xudía e o seu ser, conciliación que desexaban, pero que parecía imposíbel”. A min paréceme que isto non debe ser así, porque cada vez que renunciamos a unha parte importante da nosa identidade, perdemos moitísimo, e os outros con nós. A homofobia e o antisemitismo non están circunscritos aos movementos de extrema dereita. A homofobia exprésase por diversos grupos sociais, clases, relixións, incluidos algúns membros da comunidade xudía. Unha comunidade que foi por tantísimo tempo marxinada da sociedade e que sufriu sobre a súa propia pel horrores indescriptíbeis, debería tomar unha posición forte e clara contra a homofobia (unha invitación que xa fixo Serafino Marco Fiammelli neste sitio) e pedir a urxente arpobación da DDL Zan.

Jonathan A. Greenblatt e Christopher Wolf, de ADL, afirmaron que “nós potenciamos a nosa causa (o combate ao antisemitismo) cando loitamos polos outros”. No mesmo artigo, reiteran despois a importancia de combater calquer forma de odio e prexuizo cando afirman que combater a homofobia non é combater pola causa de outros, porque existen persoas que forman parte tanto da comunidade LGBTI como da comunidade xudía.

As palabras expresadas en “Moked” por Noemi Di Segni, Presidente da UCEI** sobre o DDL Zan, atenden a este chamamento de ADL: “A liberdade de expresión do pensamento é un principio fundamental xa incardinado na nosa Constitución e a esixencia actual é a de non xa afirmalo senón evitar que no nome deste principio se lexitimen odio e violencia. Sobre este abuso do dereito, a política, así como outras institucións de control, está chamada a facerse portadora de intervencións que reforcen os fundamentos constitucionais”. Ga’avah, en hebreo, quere dicir, orgullo: reitero a invitación á comunidade de estar orgullosos de defender aos máis febles, e de non esquecer que nos Lager, xunto aos xudeus e os Rom, estaban tamén os homosexuais.

(Murilo H. Cambruzzi, licenciado en “Global Politics and Society” na Statale e interno no “Osservatorio Antisemitismo” do CEDC-Centro di Docimentazione Ebraica Contemporanea).

* Onorevole. “Honorábel” (como se designa aos deputados/as en Italia).

** https://www.joimag.it/ebrei-lgbt-roma-magen-david-keshet-italia-pride-week/

*** Unión das comunidades xudías italianas.

Publicado na web JOIMAG o 27-9-2020. Traducido por Administrador, pode verse aquí o orixinal:

Imaxe: Pixabay.

Publicado en Uncategorized | Etiquetado , , , , | Deja un comentario

Algunhas ideas de “Como amigos”. Libro de Alfred Bosch

Bandera, Senyera, Bandera Catalana, Estelada, Catalunya

Título: Como amigos. La independencia de Cataluña interesa a los españoles.,

Autor: Alfred Bosch..

Idioma de edición: español.

Ed: Galaxia Gutemberg.

Pp: 173.

1) Resalta, o autor, a relevancia da entrada na C.E.E. Até aquel momento, Catalunya operara “como a fábrica de España”. Nos `80, o proteccionismo vense abaixo e, por exemplo, fúndese o téxtil catalán. Cambia o panormama económico de 200 anos w o empresariado deixa de ver vantaxes no ámbito español. España deixa de ser o úico comprador, pero as peaxes do goberno de Madrid seguen a ser os de sempre: imposto desproporcionados, escaso investimento, etc. A “factura española” comeza a facerse demasiado pesada.

2) Reivindica o proceso pacífico de separación que se deu entre dous países ecandinavos, Noruega e Suecia; concretamente a independencia noruega. E o que veu despois en tanto beneficioso.

Iso foi así porque noruegos e suecos suberon explotar a súa condición de veciños e a súa vocación de bosa migos. AsÍ: aprobación de leis similares, acordos económicos, mobilidade aboral, caixa compartida de Seguridade Social, fondos de cooperación, etc. Ademais, a concertación en relacións exteriores, en pé de igualdade, foi un éxito, con “Consellos Nórdicos” que inclén outros estados da rexión.

3) Imaxinando unha futura Catalunya independente – que desexa -, na páxina 167 manifesta literalmente:

“…. Con este espírito será sinxelo converter unha fronteira en liña de intercambio – como debe ser na U.E -. Pasados os resquemores, será fácil aumentar o comercio e a reciprocidade;e cada país terao mellor para atopar o seu propio modelo económico. O de Catalunya, baseado na pequena empresa, a mundialización e a diversificación; o de España, baixo o signo das grandes corporacións, tendendo unha ponte con América Latina e modernizando o potente sector agropecuario. Trátase de modelos distintos, que seguramente poden complementarse mellor con Estados e gobernos que serven mellor as súas necesidades”.

Imaxe: Pixabay.

Publicado en Uncategorized | Etiquetado , , | Deja un comentario

Trontiana (41) Algunhas ideas de “A autonomía do político”. Libro de Mario Tronti

Título: La autonomía de lo político,

Autor: Mario Tronti.

Idioma de edición: español (orixinal en italiano).

Ed: Prometeo.

Pp: 119.

As ideas que se expoñen son tomadas da parte final do libro: “ENTREVISTA A MARIO TRONTI. “A historia son eles. Nós somos a política””.

1) “…. De alí o fracaso, por así dicilo, do intento práctico de realizar aquilo, é dicir, de darlle un golpe ao dominio capitalista a través das loitas obreiras …” É o que Tronti di na páxina 119 do libro.

E é que entre as loitas e o capital – comprendeu Tronti despois da experiencia operaista – , ou entre os obreiros e o capital, no medio, estaba a POLÍTICA. Nun terreo que non consideraran pisar, vítimas da tradición marxista ortodoxa. Esta era un terreo non reducíbel a “obreiros”, dunha banda, e “capital” da outra, e que podía xogar un papel ente ambas as partes.

Sucedía que o capital aprendera a usar ese “terreo político intermedio”, a diferenza da clase obreira. Terreo que deixaran libre para moverse por conta propia, e “dábanlle certa liberdade de movemento”.

Na tradición marxista, Lenin – superando a Marx – entendera “este xogo autónomo da política”. Tamén Gramsci aprendera que “…. a iniciativa leninista ía por fóra desta obxectividade da crítica da ecomomía política”.

2) Manifesta Tronti que no post-scriptum de Operai e capitale (que aparece no 1971). Alí dá o paso do operaismo á autonomía do político.

Alí comeza o estudo dos institucionalistas americanos, falándose da necesidade dunha Teoría do Estado. Remitíndonos á páxina 111 do libro.

3) Tronti dinos que debe recoñecerse que as persoas están máis da parte da Historia que da da Política. Todo o progresismo é unha apoloxía da historia. Dinos (cun riso resignado) que debe asumirse que “A historia son os nosos enimigos”. “Nós somos a política”. di. Se é que somos algo.

Na páxina 117 podemos lelo así.

Imaxe: Pixabay.

Publicado en Italia, política | Etiquetado , , | Deja un comentario

Non é o número quen lle dá cualidade ao Parlamento

Artigo publicado (orixinalmente en italiano) o 30-8-2020 en IL MANIFESTO.

É evidente que estamos fronte a unha tentativa de reforma alimentada por motivos instrumentais (as esixencias de aforro), razóns perniciosas e irrisorias (a redución dos custos da política), escenificadas teatralmente (as tesouras en Montecitorio). Pero tamén unha gran parte dos argumentos da fronte do “Non”, non me convencen. Pertenzo a unha tradición política e cultural que sempre loitou polo unicameralismo, por un Parlamento menos redundante na súa composición, pero máis activo e decisor.

E ainda hoxe entendo que un Parlamento composto por case mil membros non é – por un puro cálculo aritmético – un Parlamento con máis autoridade, máis cualificado e con máis capacidade de representar as aspiracións e os intereses dos cidadán comparándoo cun Parlamento composto por seiscentos membros.

Confundir a cantidade dos elixidos coa calidade da representación política é un grave erro de sintaxe constitucional. O bon e o mal funcionamento das asembleas politicas non depende do número dos seus compoñentes: nos USA o Senado está composto por 100 membros. No Reino Unido a Cámara dos Comúns conta con 650 representantes, en Alemania ten 709 o Bundestag, a Asembea Nacional dispón en Francia de 577 membros. Nestes días, nos medios de comunicación amontóanse números e táboas que nos informan detalladamente do que sucede en cada parte do mundo. Leis electoraos, formas de goberno, bicameralismo, monocameralismo.

En ningunha parte do mundo, a composición numérica do Parlamento responde ou está vinculada a principios constitucionais. Tamén é así en Italia. Abonda con pensar que a actual configuración numérica das Cámaras, sobre a cal estaremos chamados a pronunciarnos o 20 de setembro, non é a desexada polo constituinte. O Parlamento republicano das orixes era máis reducido e na primeira lexislatura a Cámara estaba formada por 572 deputados. Quen modificou este sistema, prevendo unha cota fixa de deputados (630) e senadores (315), foi unha reforma constitucional aprobada nos primeiros anos sesenta (lei constitucional nº 2/1963). Ao mesmo tempo, parece cando menos asombrosa a falta de alento coa cal, desde diversas partes, hai obstinación en entender que a eventual redución do número de parlamentarios está destinada a desatar unha crise grave e “desgarradora” do sistema representativo, case como se a representación gozara, até hoxe, de óptima saúde e así tamén a centralidade do Parlamento. Todos sabemos que non é así. E non o é desde hai moito tempo. Estas últimas décadas estiveron marcadas dramaticamente por unha especie de intercambio de roles entre Parlamento e Goberno que puxo duramente a proba a Constitución e as razóns mesmas do constitucionalismo: por unha banda, un Goberno lexislador que abusou sistematicamente da cuestión de confianza e que empregou masivamente decretos lei, decretos lexislativos e agora tamén o DPCM* para “lexislar”; pola outra, un Parlamento executivo, feble e subalterno, que exercita cada vez menos as súas funcións de control e non ten tempo para debater as leis. Por último, nen sequer o orzamento.

Trátase de cuestións extremadamente complexas e dirimentes que nos confirman que o declinar do parlamento non depende dos números. Para relanzar a representación política existe necesidade de máis e diferentes cousas. Comezando por unha nova lei electoral de tipo proporcional que sexa quen de rachar, dunha vez por todas, coa retórica da gobernabilidade que continúa – infelizmente – estando significativamente presente en sobresalientes franxas dos dous campos do referéndum.

Certo, poderíaseme obxectar que en setembro non seremos chamados a votar sobre a Lei electoral, pero tampouco – engado eu – sobre as tesouras de Di Maio ou sobre os cafés que poderemos aforrar. O obxecto da consulta refrendaria é unha pregunta coherente e homoxénea que interpela aos cidadáns para que se pronuncien sobre a redución do número de parlamentarios. Unha “simple” pregunta estraña nas formas e nos contidos á insidiosa e penosa praxe das cuestións omnicomprensivas no pasado formuladas sobre as “grandes reformas” da Constitución (do proxecto Berlusconi á tentativa de reforma Renzi-Boschi).

É este o caso que temos de fronte. Evitemos precipitarnos nunha fatídica e insensata guerra de relixión entre defensores da “casta” e populistas, entre paladíns da democracia e enimigos da Constitución. Do próximo referéndum non dependen a sorte da democracia, da Constitución, da República italiana. Calquera que sexa o seu resultado, será un resultado lexítimo: determinarao o pobo soberano nas “formas e nos límites da Constitución” (artigo 1).

O Parlamento republicano, nesta partida non terá nada que perder e terá, en cambio, moito por gañar, sobre todo se, unha vez se pechan as urnas e contados os Si / Non, seremos quen de comprometernos para relanzar a forza e a centralidade por medio da introdución (xa non aprazábel) da proporcional. Un percorrido xa comezado no Parlamento. E que o Parlamento deberá cumprir puntualmente ao día seguinte do referéndum.

(Claudio de Fiores).

* Decretos ministeriais.

Tomado da web de CENTRO RIFORMA STATO. Traducido por Administrador, pode verse aquí o texto en italiano:

https://www.centroriformastato.it/non-e-il-numero-a-dare-qualita-al-parlamento/

Imaxe: Pixabay.

Publicado en Italia, política | Etiquetado , , , , | Deja un comentario

4 breves anacos de “O Estado Judeu” (libro de Theodor Herzl)

Título: O Estado judeu.

Autor: Theodor Herzl.

Idioma de edición: portugués.

Ed: Independently published (4-1-2019).

Pp: 135.

1) “Então, se os governos se mostram dispostos a conceder ao povo judeu a soberania de algun território neutro, a Sociedade entabulará discussão sobre o território que será tomado en possessão. Dois países devem ser tomados em conta: Palestina e Argentina. Em ambos países foram relizadas notáveis tentativas de colonização, baseadas no princípio equivocado da infiltração paulatina dos judeus. A infiltração tem que acabar sempre mal, pois chega inevitavelmente o instante em que o governo, sob pressão exercida pola população que se sente ameaçada, proibe a imigração dos judeus. Por conseguinte, a emigração só tem sentido quando sua base é nossa soberania assegurada” (p. 45).

2) “Nos desacostumaremos das mesquinhas e corrompidas gírias, idiomas de gueto, que nos servimos atualmente. Eram o modo de falar clandestino dos cativos ….” (p. 120).

3) “Teremos então uma teocracia? Não¡ A fe nos mantém unidos, a ciência nos liberta. Não permitiremos, portanto, que surjam veleidades teocráticas em nossos sacerdotes. Saberemos retê-los em seus templos, assim como reteremos nosso exército professional nos quartéis (….).

Cada um é livre para professar sua opinião religiosa como não religiosa, como o é no que se refere á sua nacionalidade (….) (p. 121).

4) “Imagino uma bandeira branca com sete estrelas douradas. O campo branco significa a vida nova, pura; as estrelas simbolizam as sete horas douradas de nosso dia de trabalho. Posto que os judeus se dirigem ao novo país sob o signo do trabalho” (p. 123).

Imaxe: Pixabay.

Publicado en política, shalom, Uncategorized | Etiquetado , , , | Deja un comentario

A quen beneficia o recorte da casta

A obsesión da reforma da Constitución axita desde hai corenta anos o teatro político italiano como a sombra de Banco, un fantasma que non se materializa pero que como todos os fantasmas non deixa de volver e de ser evocado e invocado. No curso do tempo – desde o soño craxiano da “Gran reforma” nos anos oitenta á bicameral de D ‘Alema nos noventa, da reforma de Berlusconi á de Renzi nas dúas décadas seguintes – o fantasma asumiu siluetas diversas, pero unidas pola mesma tendencia. Nunca se tratou de propostas que aumentasen ou actualizasen os principios e dereitos fundamentais da Carta de 1948: por dar un exemplo, a ningén lle veu nunca á mente redefinir que significa hoxe, despois de medio século de neoliberalismo, que “Italia é unha República fundada no traballo”. Tratouse sempre, en cambio, de tentativas de reescribir a segunda parte da Constitución apuntando a unha redución da representación, e polo tanto do papel do Parlamento, en favor da decisión, e polo tanto do papel, do Goberno (e do seu xefe).

Estas tentativas foron sempre xustificadas sobre a base do ordenamento institucional, que cubría en realidade a incapacidade política da clase dirixente de representar ou gobernar axeitadamente un país atravesado por unha longa e complicada transición, que comezara coa crise da chamada Primeira República e que ainda non aterrou. A historia das tentativas de revisión constitucional é, daquela, a historia dunha especie de desvío: da responsabilidade dunha política agonizante e incapaz de rexenerarse a un suposto defecto orixinario da Constitución, progresivamente percibida no sentido común de lei fundamental a norma dispoñíbel para as conveniencias da maioría do momento. É, polo tanto, a historia dunha maquillaxe, que o corpo electoral foi quen de desbaratar facéndoas fracasar dúas veces por vía referéndum, no 2006 e no 2016, as reformas que xa se puxeran en marcha na tramitación parlamentaria (só unha, a “federalista” do Título V, foi confirmada polo referéndum do 2001: cos resutados que se viron de modo impactante este ano, na xestión da pandemia mal compartida entre Estado e rexións.

Sen correccións no horizonte.

O 20 e o 21 de setembro estamos novamente chamados e chamadas a expresarnos sobre esta pregunta refrendaria que afecta a unha reforma – é necesario recoñecerllo aos propoñentes – ben máis limitada, que non nace, como as precedentes, dunha vontade prometeica de reescribir toda a segunda parte da Constitución, senón que se limita – correctamente, segundo o procedemento legal de revisión prevista polo artigo 138 – a modificar un concreto punto dela, e este é o número de compoñentes da Cámara e do Senado establecido en 1963, reducíndoo nun tercio. Só aparentemente minimalista, este “recorte” dos parlamentarios non sería escandaloso nin perigoso se fose acompañado por algúns correctivos que en cambio non se ven no horizonte: unha lei electoral proporcional pura (que, por outra banda, sendo unha lei ordinaria, podería no futuro ser fácillmente arquivada por parte dunha nova maioría), unha redefinición dos regulamentos parlamentarios, novas modalidades de selección ds candidaturas nos partidos. En ausencia destas correccións, o recorte cuantitativo dos parlamentarios convértese nun recorte cualitativo da representación, que premia aos partidos máis grandes en detrimento das formacións menores e algunhas zonas do territorio nacional en detrimento doutras (principalmente meridionais, con tanto por cambiar), converténdose así en lesivo para o principo de igualdade. E, por outra banda, non promete ter recaída algunha nos vicios de incompetencia, absentismo, corruptibilidade da clase política, mentras é previsíbel que se incremente sen máis o gregarismo e a manobrabilidade por parte dos cumios de partido e de corrente.

Daquela, existen óptimas razóns de peso para dicir non a este recorte. Pero existe unha razón simbólica ainda máis importante, que ten que ver coa impronta e o sentido integrais da reforma, unha impronta e un sentido para nada funcionais, senón máis ben ideolóxicos. Polo modo en que foi concebido e presentado – co indixeríbel equipo iconográfico das tesouras caendo sobre os sillóns, é case como se o Parlamento fose un vello salón a levar ao tapiceiro no canto dunha institución a salvagardar – o recorte dos parlamentarios sintetiza e coroa un trintenio de ideoloxía anti-casta, antiparlamentaria e antipolítica, que xa lle causou suficientes danos a este país (e non só a este: antes de ir votar, sería unha boa idea dedicarlle algún minuto de reflexión aos Estados Unidos de Trump.

É a ideoloxía populista do “Movimento 5 stelle” e da “Casaleggio associati”, que notoriamente consideran a democracia representativa unha vella ferramenta novecentesca reemprezábel polo cómputo dos like e coas sondaxes da Plataforma Rousseau; pero non é só dos cinquestelle, que, a dicir verdade, son máis fillos que pais, máis efecto que causa. A fábula remite máis ben á retórica que acompañou ao comezo dos anos noventa a estación de Tangentopoli e “Mani pulite”, descargando unicamente na clase política a responsabilidade da corrupción do sistema e deixando exenta a igualmente implicada clase empresarial; foi inmediatamente despois a banda sonora da presentación en público e do éxito de Silvio Berlusconi en tanto “empresario que se lle presta á política” pero estraño á clase política; e houbo no curso do tempo moitas fontes e moitos sponsor, económicos e mediáticos, mesmo o betseller La casta, escrito no 2007 por dúas firmas prestixiosas do principal xornal italiano, que aquela fábula contribuiu non pouco a darlle forma, lextitimar e divulgar.

Como todas as ideoloxías de éxito, tamén esta, obviamente, fixo palanca sobre algúns datos da realidade, na circusntancia do evidente e progresivo deterioro da calidade política, intelectual e moral dos nosos representantes; pero como todas as ideoloxías de éxito, tivo tamén o efecto performativo de acentuar esta decadencia máis que freala. É máis: funcionou, e arrisca ainda con funcionar, como unha potente arma de distracción de masas, tanto das razóns estruturais da crise de representación nas democracias contemporáneas, como da análise das verdadeiras castas que por todos lados a alimentan e collen vantaxe diso: as oligarquías económicas, financeiras, de directivos, que reportan beneficios e dividendos, as burocracias das institucións supranacionais, os grandes grupos editoriais que controlan a información e a comunicación, as axencias que supervisan a investigación científica e tecnolóxica e á distribución desigual dos seus resultados. A articulada galaxia dos poderes fortes e fortísimos, que creceron e se solidificaron baixo o ceo do neoliberalismo, que teñen todo o interese en despotenciar a democracia liberal e as súas institucións e sustituir a súa delicada estrutura representativa.

Estrutura que é calquer cousa menos perfecta, como saben os movementos, o feminismo en primeiro lugar, que desde os anos setenta en diante denuncian os seus límites, dándolle vida a prácticas políticas máis axeitadas para esixencias de democracia difusa e participada. Pero hoxe a crítica, máis que o fundimento, da respresentación non ten esta marca expansiva de alongamento e radicalización da democracia, senón o selo inequivocamente oligárquico do seu restrinximento. Dicirlle non á fábula populista do recorte da casta é un primeiro paso para volver a formular a crise da política, da representación e da democracia sobre os seus xustos termos, e quizá comezar a buscar solucións e vías de saída máis críbeis.

(Ida Dominijanni).

Publicado o 15-9-2020 na web INTERNAZIONALE. Traducido por Administrador, pode verse o orixinal aquí:

https://www.internazionale.it/opinione/ida-dominijanni/2020/09/15/referendum-taglio-parlamentari-casta

Publicado en Italia, política | Etiquetado , , , | Deja un comentario

Ruth Bader Ginsburg: “A demanda de xustiza atravesa a historia e a tradición xudías”

Ruth Bader Ginsburg, Juez De La Corte Suprema, Juez

A tradición xudía forxou e atravesou fortemente a vida de Ruth Bader Ginsburg, a coñecida xuíza americana morta aos 87 anos na véspera de Rosh Hashanah. As súas raíces xudías foron un elemento fundamental da súa visión do mundo e da xustiza. Quen o dixo foi ela mesma, como informa o “Times of Israel” do pasado 19 de setembro. “A demanda de xustiza atravesa a historia e a tradición xudías”, declarara nun discurso no “American Jewish Committee” despois de ser nominada no 1993 á Corte Suprema. “Son unha xuíza nacida, crecida e orgullosa de ser xudía”.

As leis como protectoras dos oprimidos, dos pobres, dos sós, son evidentes no traballo dos meus predecesores xudeus na Corte Suprema – escribira ademais nun ensaio para o “American Jewish Committee” -. O mandamento bíblico: “Xustiza, xustiza perseguirás”, é o fío que nos une”.

Nativa de Brooklyn, era filla de Nathan Bader, un inmigrado e peleteiro ruso, e de Celia Amster, nacida de pais de orixe húngara. Nos seus 27 anos de carreira, Ginsburg foi coñecida non só como presunta líder do sector liberal da Corte, senón tamén como icono feminista e forte sustentadora e promotora dos dereitos civís de todos ademais que dos dereitos das mulleres.

Tamén a Shoah marcara a súa perspectiva do mundo e da lei. A nosa nación aprendeu [unha lección] do racismo de Hitler e, co tempo, emprendeu unha misión dirixida a poñerlle fin á dsicriminación sancionada pola lei no noso país”, dixera Gingsburg nunha conmemoración desenvolvida polo Iom Hashoah* no 2004 no “US Holocaust Memorial Museum” de Washington. “Somos os máis ricos grazas á diversidade relixiosa, étnica e racial dos nosos cidadáns”.

As declaracións e as condolencias das asociacións xudías americanas.

As organizacións xudías estadounidenses emitiron nos días pasados diversas declaracións de condolencia en memoria de Ruth Bader Ginsburg, como informa o “Jerusalem Post” do pasado 20 de setembro.

Quedamos conmocionados ao recibir [a nova] da perda da xuíza Gingsburg”, twitearon as federacións xudías de Norteamérica. “Era un exemplo de talento e realización, unha fonte de inspiración non só para os xudeus, senón para as persoas de todas as fes e etnias en toda América”.

A súa causa atenta e metódica pola igualdade de xénero, unha categoría que escasamente existía antes que ela a imaxinase, ela por si mesma, posicionouna nos primeiros postos da profesión legal americana”, afirmou o “American Jewish Committee”. Máis alá das posicións que adoptou e das opinións motivadas que escribiu, a súa dedicación á causa do dereito e da xustiza era lendaria. Nin a enfermidade, nin a traxedia familiar puideron disuadila de cumprir cos seus deberes de xuíza e, a continuación, de xustiza”.

O B’nai B’rith declarou: “O anuncio da morte [de Ginsburg] no comezo do Aninovo xudeu, Rosh Hashanah, é particularmente conmovedor. Era unha xigante da Corte Suprema, unha líder para moitas mulleres e para outros, unha voz forte e progresista na area pública, cunha presenza xudicial pioneira”.

A “Unión para o xudaísmo reformista”, a “Conferencia central dos rabinos americanos” e as mulleres do xudaísmo reformista, escribiron que poucas persoas tiveron un impacto tan longo e profundo na vida dunha nación como Ginsburg: “En calidade de avogada, a xuíza Gingsburg comprometeuse en promover os dereitos das mulleres nun momento no que ás mulleres lle era negado igual dereito á educación, ao traballo, á economía e a outras oportunidades. Tal inxustiza ofendía á xuíza Gingsburg como muller, pero tamén como xudía. Efectivamente, falaba frecuentemente de moitos modos nos que a educación xudía e a súa fe plasmaran o seu sentido de xustiza, incluida a discriminación contra os xudeus, que formaba parte da vida tamén da súa nativa New York City durante os seus anos de formación”.

(Ilaria Ester Ramazzotti).

* Día do recordo do Holocausto.

Publicado o 23-9-2020 na web MOSAICO (Comunidade xudía de Milano). Traducido por Administrador, pode verse o orixinal aquí:

https://www.mosaico-cem.it/attualita-e-news/personaggi-e-storie-attualita-e-news/ruth-bader-ginsburg-la-richiesta-di-giustizia-attraversa-la-storia-e-la-tradizione-ebraiche?fbclid=IwAR0EnGAPsetne82xfUdctFPo6nbIkYhntFXXhTXVzaT3GVFSUI1FEW9BH1A

Imaxe: Pixabay.

Publicado en Américas, Italia, política, shalom | Etiquetado , , , , , | Deja un comentario