Innovación israelí (43). Estudo israelí: a voz pode indicar a presenza dunha doenza cardíaca

Estudo israelí: A voz pode indicar a presenza dunha enfermidade cardíaca.

Frecuentemente, o ton de voz pode indicar si o interlocutor está triste, feliz, malhumorado ou melancólico. Agora, unha startup israelí está levando a análise vocal a un nivel completamente novo, cunha tecnoloxía capaz de revelar a presenza dunha enfermidade cardíaca.

Unha startup israelí que utiliza un software de recoñecemento vocal para analizar as emocións humanas, anunciou os resultados dun novo estudo sobre a enfermidade coronárica (Coronaropatia), dirixida conxuntamente coa Maio Clinic. A investigación, presentada ante a American Heart Association Scientific Sessions, demostra que a análise vocal pode ser utilizada para identificar a presenza desta enfermidade, que afecta ao corazón, establecendo unha forte correlación entre algunhas características vocais e a presenza da mesma.

O estudo representa un significativo paso adiante neste campo, demostrando a existencia dunha conexión entre as distintas funcións vocais e as condicións de saúde, capaz de mellorar de modo significativo o monitoreo continuo e reducir os custos de asistencia sanitaria a distancia.

A enfermidade coronárica é un tipo de enfermidade cardíaca que se verifica cando as arterias que fornecen sangue ao músculo cardíaco, se endurecen e se contraen. Isto débese á formación de colesterol sobre as paredes internas. Esta acumulación é chamada ateroesclerose. Máis “grasso” está, menos sangue é capaz de fluír a través das arterias. Como resultado, o músculo cardíaco non é capaz de traballar como cómpre.

En liñas xerais, un paciente pode efectuar test clínicos para estimar os niveis de risco. Pero a israelí “Beyond Verbal”, xunto á “Maio Clinic”, quere ir máis aló e grazas a un estudo descubriu a relación entre o ton de voz e a presenza da enfermidade coronárica.

Logo de levar adiante un estudo sobre 120 pacientes sometidos a anxiografía coronárica electiva, os test confirmaron o potencial de utilizar un software que analice a voz humana para o monitoreo sanitario en xeral e do corazón en particular.
Beyond Verbal prevé repetir o experimento en China e en Israel, para establecer si a mesma correlación quedará demostrada tamén en diferentes linguas. Posteriormente, poderán tamén testar as características da voz en relación a outras enfermidades cardiovasculares.

A empresa suxire que no futuro, os médicos poderían diagnosticar as condicións médicas a distancia, analizando os rexistros vocais dos pacientes.

O obxectivo final é o de realizar unha aplicación para smartphone que lle permita aos médicos escoitar unha nota vocal e establecer si o paciente ten máis ou menos problemas.

Conclúe Yuval Mor, CEO da empresa:

Estamos abrindo a porta a algo completamente novo que poderá marcar diferenza na comunidade médica“.

Publicado o 23-3-2017 na web “silicowadi.it”. Traducido por Administrador, o texto orixinal: aquí.

Publicado en shalom | Etiquetado , , , | Deja un comentario

Innovación israelí (42). A Startup israelí GOJI está proxectando o forno do futuro

A startup israelí GOJI está proxectando o forno do futuro. Cada ano, oimos falar de novos modelos de hornos e hornos microondas con novas funcións e características que teñen a finalidade de facer a nosa vida máis fácil na cociña. Pero existe unha startup israelí que está revolucionando o mundo doméstico.

GOJI promete nada menos que a perfección: a posibilidade de cociñar, en poucos minutos, completos pratos, sobre unha bandexa, sen privar á comida das súas sustancias nutritivas. Xa se trate de fornos convencionais ou de microondas, ambos teñen algunhas desventaxas. Un forno microondas é veloz, pero habitualmente quenta de modo non uniforme e ten unha discutible capacidade de preservar os nutrientes.

GOJI aspira a resolver todos estes problemas engadindo algunhas novas funcionalidades que nunca vimos en ningún forno microondas convencional. Nun test colocáronse un par de porcións de salmón, bólas de masa levedadas, calabacíns e setas. Todos estes elementos foron colocados xuntos sobre unha cazola de forno.

Dez minutos máis tarde, toda a comida sobre a bandexa estaba cocida á perfección. O peixe estaba completamente cocido, a carne estaba dourada polo exterior pero rosada e tenra por dentro. E o pan era crocante por fóra, brando por dentro e fácil de masticar. Finalmente, as cabazas e as setas estaban quentes, pero non demasiado.

COMO FIXO “GOJI” PARA COCIÑAR ASÍ?

O núcleo da tecnoloxía utiliza hardware de quecemento en estado sólido avanzado. Os fornos Goji están dotados de sensores de alta precisión, responsables da distribución de enerxía volumétrica. Esta última determina a composición, o volume e humidade de cada alimento. Iso baséase, xa que logo, nun principio de quecemento individual. Moito máis sofisticado que o tradicional forno microondas. GOJI identifica os alimentos e distribúe as ondas de modo “personalizado”.

Existen decenas de compoñentes nun forno capaces de influenciar os resultados da cocción final. GOJI baséase nun software de simulación desenvolvido internamente para acelerar o proceso de cocción.
Aínda non foi comunicado o segmento de mercado para este produto. Independentemente de quen poida tirar proveito desta nova tecnoloxía, chega unha verdadeira revolución no sector do quecemento alimentario.

Publicado na web de “siliconwadi.it” o 22-3-2017. Traducido por Administrador, aquí pode verse o orixinal.

Publicado en shalom | Etiquetado , , , , | Deja un comentario

Non só provocacións. Que agocha a crise entre Turquía e Holanda?

VALERIA GIANNOTTA

Si”-”non”, “dentro”-”fóra”, “democracia”-”nazismo”, estes son os términos, dos que se fixo demasiado abuso, da escaramuza diplomática entre Turquía e algunhas chancelerías europeas, entre as cales está Alemania, Austria e no último momento Holanda, onde as tensións alcanzaron picos perigosos cando as autoridades locais prohibiron aos Ministros turcos en primeiro lugar soster mítins electorais e despois acceder ao Consulado turco en Rotterdam. Por cuestións de “seguridade interna”, citan as fontes oficiais, “foi prohibida todo tipo de propaganda política a favor do si no referendo que se celebrará o Turquía o 16 de abril”. A isto seguiu dun modo perigoso a prohibición de aterraxe sobre chan holandés do Ministro de Exteriores turco Mevlüt Çavusoglu. E aínda a Ministra de Familia e Asuntos Sociais Fatma Betül Sayan Kaya foi posta en custodia, declarada “persoa non grata” e invitada a deixar o país.

Obviamente, as reaccións non se fixeron esperar: o presidente Recep Tayyip Erdogan, poñendo o acento no feito de retomarse prácticas “nazis” no interior de Europa, declarou públicamente que Holanda pagará o prezo das súas propias accións, mentres se rexistraban protestas ante a Embaixada e o Consulado holandés en Turquía, onde a bandeira foi substituída pola turca. A crise entre os dous Países é quizá a máis seria na historia das súas relacións diplomáticas, chegando nun momento crucial para ambas partes, isto é, a próxima convocatoria electoral, que en maior ou menor medida marcará os destinos respectivos dos dous partner NATO. Coa prohibición de propaganda política dirixida á contraparte turca, o Primeiro Ministro holandés está en realidade preparando o terreo con vistas ás eleccións nacionais do 15 de marzo, para subtraer apoios a Geert Wilders, o seu directo rival e líder nacionalista de trazos xenófobos, cuxos twit antiturcos tolean a web. Pola outra parte, en Turquía, o AK Party está plenamente concentrado sobre o proxecto de reforma presidencial que apunta a cambiar o actual sistema parlamentario cun executivo que outorgue amplos poderes ao presidente. Aquela xogada de Erdogan, asumindo sixilosamente a plena concentración de poder nas súas mans, é a partida da súa vida. Aínda que é apoiado por faccións nacionalistas, e a oposición socialdemócrata do Partido CHP opte por non propoñer campaña algunha a favor do “NON”, as sondaxes, contradicíndose entre elas, mostran algunhas discrepancias sobre o éxito do referendo.

Nun contexto de frición cos gobernos europeos, produciuse o efecto de recomposición de filas ao redor do goberno na denuncia unánime do “comportamento humillante e inaceptable” do goberno holandés, como declarou o líder do CHP Kemal Kiliçdaroglu, que cancelou as súas viaxes ao estranxeiro, subliñando que se trata dunha cuestión de orgullo nacional. E é precisamente esta expresión da nación así como do ser turco, como enxalzara Mustafa Kemal Atatürk desde a Fundación da moderna República en Turquía, o factor de adhesión de cada cidadán con independencia de toda extracción social ou relixiosa. Ante a apelación ao Miliyet (Nación turca) anúlase todo tipo de polarización social, converténdose a súa integridade no ben supremo a defender e honrar.

É indubidable, en todo caso, que o desenvolvemento deste novo antagonismo made in Europa revitalizou a campaña a favor do “si”. Con todo, complícanse definitivamente aqueles vellos agravios entre unha Europa que se demostra cada vez máis ineficaz para atopar solucións ás crises e unha Turquía que non xera moitas simpatías por diversos motivos. Desde a tentativa de golpe de Xullo pasado, rexistrouse unha especie de cansazo para captar as dinámicas internas do país da Media Lúa, así como una certa reticencia a expresar solidariedade con Ancara, enfoque que feriu, pero tamén revitalizou, o orgullo turco; ademais, o vixente estado de emerxencia -coa relativa suspensión dalgunhas liberdades fundamentais e as conseguientes manobras depurativas e de detencións aínda en curso- consolidou definitivamente a negociación europea no seo do Parlamento Europeo, negociación de feito xa bloqueada tamén por mor de vetos cruzados sobre numerosos ámbitos. No fondo, non é de estrañar que aqueles mesmos países que hoxe revelaron a súa posición sobre Turquía son os mesmos que logo de arrincar as negociacións en 2005, mostraron unha certa contrariedade en relación á completa membership turca, propoñendo unha “partnership privilexiada” como vía alternativa, xerando sospeitas e frustración en Ancara, que comezou a denunciar “dobres standard” europeos. Non é, pois, como para deixar de lado que cara a Alemania, Austria e Holanda, Turquía sinale habitualmente co dedo en relación co apoio máis ou menos explícito outorgado ao PKK e outros grupos armados separatistas. Para rematar, o acordo sobre os inmigrantes, hoxe cada vez máis invocado como eventual vinganza cara a Europa, acusada de non manter os pactos sobre a contrapartida financeira e de liberalización de visas para os cidadáns turcos cara a Europa, fomenta non poucos malhumores en Anatolia. Nas últimas horas foi o mesmo Ministro para Asuntos europeos Ömer Çelik quen anunciou querer revisar o acordo, do que se fixo eco o vicepremier Numan Kurtulmus co anuncio de sancións, que inclúen o peche do espazo aéreo turco ao corpo diplomático holandés, impedindo así a entrada a Ancara do Embaixador holandés, de vacacións no estranxeiro. Aínda que de momento non parece haber a vontade de que se vexan afectadas as relacións económicas dos dous países e de tomar represalias sobre os seus cidadáns, a fenda mantense profunda e extremadamente seria.

A escalada verbal non fai máis que consolidar as dúbidas en canto á credibilidade política de Ancara, que se atopa outra vez no tornado dunha crise diplomática, en tanto a mesma Europa parece ser vítima dunha sorte de aniquilación identitaria e de miopía estratéxica. A eficacia dos remedios contra unha deriva populista non pode medirse sobre enfoques tamén demagóxicos, pero de cuño xenófobo, que se dirixen a excluír e dividir, aínda que sexa por meros enredos internos.

Publicado na web do CIPMO (“Centro Internazionale per la Pace in Medio Oriente”) o 14-3-2017. Traducido por Administrador, aquí pode verse o orixinal.

Publicado en política | Etiquetado , , , , | Deja un comentario

Israel cortexa a China

Singapur e Australia en febreiro, China en marzo. No prazo dun mes, o primeiro ministro israelí Benjamin Netanyahu desprazouse a estas tres importantes realidades xeopolíticas do cuadrante asiático e Pacífico para reforzar as xa excelentes relacións comerciais, industriais e estratéxicas que o Estado hebraico sostén.

Ao mesmo tempo que o tour chinés de Netanyahu, desenvólvese a visita do presidente Reuven Rivlin a Vietnam, baixo o ronsel de contactos estables desde hai tempo con Hanoi, tamén no campo militar.

Si a relación estratéxica cos Estados Unidos permanece como pedra angular da xeopolítica israelí, o continente asiático adquiriu aos ollos hebraicos unha importancia fundamental para reforzar a súa propia economía e ampliar os lazos estratéxicos coas potencias do área, que teñen unha crecente influencia sobre o taboleiro mediooriental.
Inmediatamente logo da chegada de Netanyahu a Pequín, apenas concluira a visita a China do rei saudita Salman, que asinou co Imperio do Centro acordos por un valor total de 65 miles de millóns de dólares nos campos da enerxía, das finanzas, da cultura e o aereoespacial.
Na óptica do premier israelí, a “Startup Nation” hebrea pretende atopar a “fábrica mundo” para dar vida a un matrimonio centrado sobre a tecnoloxía no campo comercial.

De feito, Israel ten en conta o veto americano á venda de armas a Pequín que procede do tempo de Bill Clinton. Singapur, India e en medida crecente Vietnam son, en cambio, óptimos mercados de desembarco dos armamentos made in Israel. Pero a dirixencia israelí debe estar atenta a non interferir coa crecente ambición rexional chinesa, evitando contribuír a reforzar en exceso aos seus rivais asiáticos.

Un difícil xogo de equilibrio.

Fragmento de “Israele guarda a Est” (“Israel mira ao Leste”), de Luca Mainoldi. Publicado na revista italiana de xeopolítica “Limes” el 21-3-2017, e traducido por Administrador, pode verse aquí o orixinal.

Publicado en política, shalom | Etiquetado , , | Deja un comentario

Innovación israelí (41). A israelí Tal-Ya recupera o rocío para facer florecer o deserto

A israelí Tal-Ya recupera o rocío para facer florecer o deserto. Tal Ya Agricolture Solutions desenvolveu un produto revolucionario que presenta notables oportunidades para o sector agrícola en todo o mundo.

En términos prácticos, a empresa israelí ideou un sistema para producir máis comida con menos auga.

Entre as tecnoloxías podemos mencionar as bandexas de plástico reutilizables que cobren o aparello radical da planta, dirixindo a auga e o fertilizante directamente á raíz, protexendo a terra en torno á raíz de herbas malas e de temperaturas extremas.

Grazas a estas bandexas é posible capturar o rocío do aire, reducindo a auga necesaria nun 50%. As bandexas, postas ao redor da planta, durante a noite transportan a auga cara ás plantas, son fáciles de usar e posúen un enorme valor engadido para os agricultores, que así son capaces de aumentar notablemente o rendemento dos cultivos.

Ademais, este sistema permite tamén unha redución do 50% do uso de fertilizantes e é unha alternativa ao uso de herbicidas. As bandexas son plenamente compatibles coa irrigación por goteo e outros tipos de irrigación.
Desde o seu nacemento en 2005, Tal-Ya (que significa “rocío de D-s” en hebreo) axudou a agricultores en Israel, Estados Unidos, Chinesa, Chile, Xeorxia, Sri Lanka e Australia.

Tal-Ya é unha das tantas empresas israelís que están axudando a combater o fame no mundo.

Publicado o 14-3-2017 na web “silicowadi.it”. Traducido por Administrador: Orixinal: aquí.

Publicado en shalom | Etiquetado , , | Deja un comentario

Aleksander Dugin, o antisionismo como necesidade

Aprendemos de Alexander Dugin, filósofo e intelectual moi próximo a Vladimir Putin e propugnador dun gran bloque euroasiático baixo guía rusa, ontolóxicamente antiamericano e antioccidental, o que segue:
Estou absolutamente contra o sionismo. En primeiro lugar, este movemento contradi a mesma ideoloxía do Tradicionalismo Xudeu, dado que o dogma basilar do sionismo está en contradición cos tres principios talmúdicos primarios: 1) Non levantarse contra os pobos entre os cales os hebreos viven; 2) Non retornar a Terra Santa antes da chegada do Mesías; 3) Non acelerar o fin dos tempos. Calquera que infrinxa estes principios non pode ser considerado un hebreo no sentido relixioso, místico, da expresión. Os libros do rabino Meyer-Schiller de New York dan maiores informacións sobre este tema. Meyer-Schiller non é só a máis alta autoridade do xudaismo contemporáneo, senón que ademais ten o título de Maggid Shiur, algo que aos xudeus lles dirá moito. En segundo lugar, o estado de Israel foi desde o seu inicio unha base estratéxica para o Atlantismo militante (primeiro Inglaterra, agora os Estados Unidos) no Medio Oriente. Este estado está, sexa ideolóxicamente, sexa políticamente, orientado ao capitalismo ou occidentalizado no que se refire ao sistema de valores. Estes valores están en completa contradición coa visión nacional rusa do mundo, así como coa idea integral de Xeopolítica Euroasiática”.

Dugin informa a todos os xudeus de que en base á súa propia concepción e á de Rav Meyer Schiller, o cal está a favor do etnonacionalismo xudeu, Israel non é “Kosher”. Mesmo implica a excomunión. Os xudeus sionistas non serían propiamente xudeus. Para Dugin, o controvertido rabino antisionista de New York sería nada menos que “a máis alta autoridade do Xudaismo contemporáneo”, o que equivale a soster que o Mago Otelma é a máis alta autoridade sobre o hermetismo cristián.

Pero procedamos con cuestións máis estreitamente xeopolíticas. Ao cabo, o pensamento de Dugin é moi próximo ao de Putin, que moitos cren que é próximo a Israel. Atroz metedura de pata.

Israel, para Dugin, está manchado da culpa de atlantismo. Naturalmente, ser antiamericanos é indispensable para ser filoputinianos e tamén filoiraníes. Como é sabido, para Teherán o Gran Satanás son os Estados Unidos, e o Pequeno Satanás é Israel.

Dugin non usa estes términos, pero está claro o seu pensamento. Os “valores” representados por Israel están en COMPLETA contradición coa visión nacional rusa e tamén co xudaismo esencialista e ultraortodoxo propugnado por Meyer Schiller. Non é interesante que uno dos homes máis próximos a Putin pense deste xeito?

Permite poñer luz sobre algunhas cousas. Vexámolas.

O antiatlantismo ruso é unha constante, desde a Unión Soviética até hoxe. A Rusia de Putin é fortemente soberanista, etnonacionalista e heraldo dun cristianismo místico típicamente eslavo insuflado de nacionalismo. Esta Rusia é animada por un espírito neoimperial co centro en si mesma en oposición aos Estados Unidos. O vasto imperio euroasiático é unha idea oitocentesca radicada no corazón do conservadurismo ruso e que despois volveu experimentar un auxe da man do ex SS e antimericano ao cubo, Jean Thiriart. Xa que logo, non é como para sorprenderse que Rusia sexa aliada doutra potencia neoimperial e, esta última, declaradamente, antisionista e antisemita, Irán. Os chiitas desde sempre se consideraron a si mesmos a aristocracia do Islam. Non debe esquecerse, máis ben debe terse presente, que para a mística fascista e ultranacionalista Irán forma parte da constelación indoiránica, e por iso serían “arios”, como os rusos.

A reconquista supremacista branca caucásica rusa contra a “decadencia occidental” fai unha perfecta parella coa neoimperial iraní. Os Estados Unidos e Israel son metidas no mesmo saco polos Dugin e os seus acólitos de extrema dereita europeos. Non é de estrañar, por así dicilo, aínda que aquí pouco teña que ver, que Marine Le Pen, en perfecta consonancia con aquela constelación de ideas, propugne xa o euroasiatismo a nivel xeopolítico, xa a alianza co estado máis antisemita do Medio oriente, Irán.

Tout se tient.

Non pode, entón, asombrarnos, que en 1992, Aleksander Dugin redactara o manifesto do Partido Nacional Bolchevique, agora considerado ilegal. O símbolo do partido amalgama fouce e martelo no centro da bandeira nacionalsocialista alemá. O nacionalismo como fusión entre nazismo e comunismo.

O que debe terse presente é como todo este rexurdir zómbico de vellas ideas ultrarreaccionarias, o nacionalismo místico, o purismo étnico, o tradicionalismo antimoderno, que inflamaron o Novecento totalitario, están en oposición radical co sionismo, que non se funda sobre ningunha mística racial ou sobre a convición mesiánica do retorno a Sión, senón sobre a necesidade laica para o pobo xudeu de ter un estado propio que puidese garantir a súa salvagarda.

O proxecto hexemónico restaurativo ruso propugnado por Dugin e encarnado por el vai en paralelo co iraní. Neste proxecto antiamericano e necesariamente antiliberal e antidemocrático, Israel non pode vocacionalmente máis que situarse na beira oposta.

(NIRAM FERRETTI).

Publicado o 3/3/2017 na web “L’INFORMALE”. Traducido por Administrador, aquí pode accederse ao texto orixinal en italiano.

Publicado en política, shalom | Etiquetado , , , , | Deja un comentario

A palabra chave que lle falta á esquerda para poñer as ideas en orde

O tempo e as urnas dirán si a última fenda do centroesquerda será capaz de producir un verdadeiro proxecto de futuro, que sexa outra cousa que un simple desencontro de ambicións persoais. E mentres esperamos acontecementos, desde hoxe iniciamos, con este artigo de David Bidussa, unha viaxe entre as moitas palabras de esquerda, de vello e de novo cuño, pero sentidas aínda como vivas, en busca daquela palabra que obrigue a repensar as opcións, a expresar unha xerarquía de temas e de problemas. Palabras que valen para todos, sexan todos aqueles que pensan que o PD xa non poida representar xa nunca máis unha casa “de esquerdas”, sexan aqueles que cren o contrario. E para todos, en fin, é este debate. Para construír -por medio da contribución dos brains dos Estados Xerais, daqueles que están e daqueles que se unirán …..

As escisións políticas teñen habitualmente a fisionomía da liberación -algún sae dunha casa e vaise cantando, celebrando o futuro, convencido de deixar unha casa de mortos e de dirixirse a inagurar unha casa de vivos. Máis ben, convencidos de que os únicos vivos son os que adhiren á nova casa. Na vella casa habitualmente a escena reflíctese, igual e contraria. Aqueles que permanecen ven aos outros marchar e pensan que tamén para eles tal acto é unha liberación. Agora todo será máis claro: fin dos compromisos, renacemento da propia iniciativa, novo protagonismo.

É unha escena con dobre trama que vimos moitas veces na historia da esquerda en Italia nos últimos cen anos. Probablemente de modo convulso, con escenas realmente teatrais, repetirase tamén esta vez. O esencial, con todo, non está aí.

Hoxe, a todas as almas da esquerda en Italia fáltanlle palabras, imaxinario social e político. Sobre todo, non teñen unha enciclopedia, ou un “gráfico do coñecemento”, por dicilo ao Google.

En xeral, as enciclopedias son un compendio de conceptos, palabras, que rexistran unha concreta e sólida estabilidade do saber. Indican certeza intelectual. Ás veces, con todo, a enciclopedia é a percepción dun saber mutante, o que quere dicir tamén dunha cultura que se busca, que remite a unha sociedade que ve emerxer novos valores e que con eles debe mesturarse si non quere sucumbir ou quedar a mercé do día a día.

A condición da cultura mundial, da sensibilidade, dos eixes temáticos do último trentenio, mostrou unha tendencia a revisar, eliminar, cambiar. Polo camiño cambiaron o significado e o sentido das palabras que usamos, desapareceron enteiras ramas do saber e do imaxinario colectivo, mentres outras palabras, até aquel momento percibidas como residuais, atoparon nova forza e colocáronse no centro das emocións e das paixóns colectivas.

Hoxe, entón, a primeira cuestión debería ser construír un núcleo de palabras dispostas xerárquicamente, construído en torno a un lema moi forte sobre o cal repensar a compexidade non só e non tanto do noso saber, como do noso sentir e, xa que logo, do noso actuar.

Lema moi forte non significa usar unha palabra icono e transformala nun mito político, senón escoller unha palabra que obrigue a repensar as opcións, a expresar unha xerarquía de palabras, de temas e de problemas fortemente vinculados a aquela palabra chave que neste punto funciona como principio fundador e organizador de significados.

Un gráfico con nodos, arcos, puntos de fuga, pero que, sobre todo, teña un foco, como máximo dous. Por exemplo, sostibilidade aparécesenos hoxe como unha palabra que asumiu o significado de futuro. Por si soa, está palabra será incapaz. Como máximo, transformarase nun icono, pero non dará lugar, por si soa, a un paquete de contidos, a un feixe doutras palabras que teñen a función de explicar, ampliar, articular, indicar o radio de acción. Aquela posibilidade de funcionar dáse si se individualiza unha palabra cuxa función non é ser icono ou símbolo, senón obrigarnos a elixir. Ou dar unha fisionomía de proxecto a comportamentos, escalas de prioridade, urxencias, deliberacións.

Límite” pode ser esa palabra? Quizá.

Pero o que conta é o principio. Unha palabra que non sexa un mito, pero que nos obrigue a “poñer en orde” e por iso a comunicar o perfil dun proxecto de futuro: concreto, comprensible, medible, falsificable, ou capaz de ser posto baixo xaque mate e de corrixirse. Laico, entón.

A esquerda ten necesidade dunha enciclopedia, non dun lemario.

Un lemario, en efecto, componse de palabras chave capaces de convocar a dar unha fisionomía e unha postura á faciana da esquerda de mañá a partir de hoxe. Pero aquel rostro constrúese non sumando tantas palabras, senón individualizando unha, dúas, máximo tres, que, xuntas, dean fisionomía á esquerda, que formen a proba de lume coa que evaluar todo o demais. Así poderemos compoñer un lemario. En caso contrario, elaboraremos un longo elenco de palabras, algunhas tamén moi importantes, pero sen un principio que as liga, e xa que logo “febles”, porque non indican a coherencia dunha fileira.
Non é certo que nestes anos a esquerda non teña acuñado palabras. Acuñou moitas, ou adoptou moitas delas -e xa que logo ha tamén mirado fóra-, pero non fundou xamais unha enciclopedia. Por isto atópase periódicamente, cada vez máis frecuentemente, recomenzando todo outra vez e cada vez máis habitualmente pensando salvarse lamentando o tempo antigo.

Publicado na web “glistatigenerali” o 26-2-2017. Traducido por Administrador, pode verse o orixinal aquí.

Publicado en política | Etiquetado , , , | Deja un comentario